M. Es'ad Coşan Araştırma ve Eğitim Merkezi

Râmûz, 510.

Videoyu istediğiniz yerden başlatmak için metin üzerine tıklayınız.

Elhamdülillahirabbilâlemîn. Ve's-salâtü ve's-selâmu alâ-seyyidinâ Muhammedin ve âlihi ve sahbihi ecma'în ve men tebi'ahû bi-ihsanin ilâ-yevmi'd-dîn.

Emmâ ba'd…

Fa'lemû eyyühe'l-ihvân fe inne efdale'l-hadîsi kitâbullah ve efdale'l-hedyi hedyü seyyidinâ Muhammedin sallallahu aleyhi ve sellem ve şerre'l-umûri muhdesâtühâ ve külle muhdesetin bid'atün ve külle bid'atin dalâletün ve külle dalâletin ve sâhibehâ fi'n-nâr. Ve bi's-senedi'l-muttasıli ile'n-nebiyyi sallallahu aleyhi ve sellem ennehû kâle:

Yüsallatu ale'l-kâfiri fî-kabrihî tis'atün ve tis'ûne tinnînen tenheşühû ve teldeguhû tekûme's-sâ'atü. Ve lev enne tinnînen minhâ nefeha fi'l-arzi mâ enbetet hadrâe.

Sadaka resûlullâh fîmâ kâl ev kemâ kâl.

Allahu Teâlâ hazretlerinin selamı, rahmeti ve bereketi, ihsanı ve ikramı dünyada ve âhirette üzerinize olsun. Rabbimiz Teâlâ Ramazan'da yapmış olduğunuz ibadet ve taatleri, hayrât ü hasenâtı kabul eylesin. Ramazan'dan sonra o güzel evsafı, o güzel hâlet-i rûhiyeyi devam ettirmeyi, kaybetmemeyi, rızası yolunda daim olmayı, şükründe, zikrinde kâim olmayı nasip eylesin. Tekrar tekrar nice mübarek günlere, bayramlara ve bilhassa âhirette rızasını kazanıp cennetine girmek suretiyle en büyük bayrama ermeye Rabbimiz cümlenizi, cümlemizi nâil eylesin.

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz'in hadîs-i şerîflerinden bir demet yine mutat olduğu üzere okuyacağız. Hadîs-i şerîfler Râmûzü'l-ehâdîs kitabının 510. sayfasının 9. hadîs-i şerîfinden itibarendir.

Metnini okumuş olduğum hadîs-i şerîfte Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem kâfirin kabrinde nasıl ezâ göreceğine dair bir bilgi veriyor. Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Ahmed b. Hanbel'in, İbn Abdilberr'in ve daha başka… Dârimî'nin, Abd b. Humeyd'in Ebû Saîd el-Hudrî'den rivayet ettiğine göre şöyle buyurmuşlar;

Yüsallatu ale'l-kâfiri fî-kabrihî. "Kabri içine konulduğu zaman kâfire musallat edilir." Tis'atün ve tis'ûne tinnînen. "99 tane zehirli ve iri yılan musallat edilir. " Bu yılanlar, tenheşühû. "Onu ısırırlar." Ve teldeguhû. "Sokarlar." Hattâ tekûme's-sâ'atü. "Kıyamet kopuncaya kadar."

Böyle kabrinde o kâfire ısırmaya, sokmaya, bunlar tarafından ezalandırılmaya devam eder. Bu yılanlar Allah'ın öyle azapları, cezaları, belalarıdır ki o kâfire;

Ve lev enne tinnînen minhâ. "Eğer o yılanlardan, o 99'undan bir tanesi bile." Nefeha fi'l-arzi. "Yeryüzüne soluk soluyup üfleselerdi." Mâ enbetet hadrâe. "Yeryüzünde yeşillik bitmezdi."

Onlardan bir tanesi değil, 99 tanesi. Bir defa ısırmak değil, mütemadiyen ısırmak ve sokmak suretiyle o zehirli yılanlar o kâfire kabrinde azap ederler. Bu, kabrindeki azaptan nasibidir. Kıyamet kopuncaya kadar kabirde çekeceği cezadır. Bundan sonra âhirette göreceği cezanın başlangıcıdır. Cehennemde göreceği cezanın başlangıcıdır.

Muhterem kardeşlerim!

Kur'ân-ı Kerîm ki Allah'ın kitabıdır. Peygamber Efendimiz ki Allah'ın hak peygamberidir; Hz. Musa'nın, Hz. İsa'nın geleceğini müjdelediği mübarek insandır. Ve Hz. İsa'yı, Hz. Musa'yı, Hz. İbrahim'i tasdik etmiştir. Onların hak peygamber olduğunu tescil etmiştir. Bu Kur'an ve bu Peygamber bildiriyor ki âhirette kâfire büyük azap var.

Zerre kadar şuuru, aklı, mantığı, imanı, âhiret duygusu, rûhânî hayatı olan bir insan, bir Âdemoğlu, Hz. Âdem'den hemcinsimiz olan, yeryüzünde yaşayan iki ayaklı şu mahlukâttan zerre kadar aklı olan bir mahlûk bu tehlike karşısında küfürde inat etmez. Küfürde bir saniye kalmaz. Gözyaşları içinde imana gelir. Küfür hayatında yaptıklarından pişmanlığını Allahu Teâlâ hazretlerine arz eder. Bundan sonraki ömründe rızasını kazanmaya gayret eder. Aklı varsa, zerre kadar şuuru varsa, zerre kadar kendisini korumak, menfaatini kollamak fikrine sahip ise böyle yapar.

Çünkü burada inat uğruna, bir futbol takımı tutar gibi, bir renk seçer gibi, bir mobilya, bir eşya tercih eder gibi din seçilir mi? Din oyuncak mı? İman çarşıda, pazarda, vitrinlerde dizilmiş olan çeşitli mallardan beğen, beğendiğini al diye istediğini, seçilebilecek bir şey mi? Din beğen, beğendiğini al, yeryüzünde bir sürü kavim var, bir sürü inanç var, bir sürü itikat var, hangisine bağlanırsan bağlan diye keyfe kalmış bir şey mi?

Hayır!

İnne'd-diîe indallâhi'l-İslâm.

Allah'ın razı olduğu;

Ve radîtü lekümü'l-İslâme dînen.

Bizden beklediği ve bizim girmemizi istediği din İslâm dinidir. O Allah ki Hz. Musa'yı da peygamber göndermiştir, Hz. İsa'yı da peygamber göndermiş. Onlara da dini O vermiştir, onlara da peygamberliği O vermiştir, onlara da Tevrat'ı, İncil'i O indirmiştir. Ama diyor ki benim şimdi razı olduğum din İslâm.

Ve men yebtegi gayre'l-İslâmi dînen fe-len yukbel minhü. "İslâm'dan gayrı bir dine sahip olursa insan kabul olunmayacak ondan." diye bildiriyor, ihtar ediyor.

Peygamber Efendimiz diyor ki;

"Musa aleyhisselam sağ olsaydı bana tâbi olurdu."

Musa aleyhisselam sağ olsaydı tâbi olacağına göre Musa aleyhisselam'ın taraftarları niye şimdi tâbi olmasınlar? Niye tâbi olmuyorlar? Hz. Musa'ya niçin inanmışlardı?

Allah'ın peygamberi diye.

Tevrat'a niçin inanmışlardı, bağlanmışlardı?

Allah'ın kitabı diye. İşte Allah'ın yeni peygamberi, işte Allah'ın yeni gönderdiği kitabı.

Niye inanmazlar?

Allah celle celâlühû amme nevâluhû bir. Kitaplar aynı yerden geliyor.

İlk önce öyle demiş. Ondan sonra onları bozmuşlar insanlar, aslı kalmamış. Zaman geçmiş, devir ilerlemiş, insanların ihtiyaçları değişmiş.

Hem insanların ihtiyaçları değiştiğinden hem zamanlar değiştiğinden hem onların asıl metinleri elde kalmadığından, öğrettikleri şeylerin içine başka yalan yanlış hurafeler karıştığından, Allah tarafından gönderilmemiş sözler ve ifadeler karıştırılmış olduğundan onların hükmü kalmamış oluyor.

Bu sözü yalnız biz söylemiyoruz. Evet, Kur'ân-ı Kerîm'in şahadetiyle, Peygamber Efendimiz'in bildirmesi ile biz biliyoruz ki onların kitapları karışmıştır. Ama onların alimleri de biliyorlar. Onların alimleri de kabul ediyorlar ki Tevrat ve İncil karışmıştır.

Zaten İncil'in birbirinden farklı yüzlerce nüshası varmış. İznik'te 326'da bir konsil toplamışlar. İncelemişler, ayıklamışlar, konuşmuşlar. Sonunda Allah'ın üçlüğüne karar vermişler.

Hâşâ sümme hâşâ!

Hıristiyanların içinde Allah'ın birliğini bilen yok mu?

Varmış ama o toplantılarda kararlaştırmışlar ki üç olması daha doğru. Sonradan uydurma bir şey üçleme.

Olmaz!

Ve lâ tekûlû selâsetün. "Sakın üç demeyin!"

İnnemallâhü ilâhün vâhidün. "Allah birdir. Şerîki, nazîri, eşi, benzeri yoktur!"

Bu imana gelecek.

Te'âlev ilâ-kelimetin sevâin beynenâ ve beyneküm. "Aramızda şu dininizin özüne, tâ evvelki zamanına göre aynı olan dininizin aslı olan ana itikada gelin."

Aramızda bir fark yok ama siz sonradan biri üç yapmışsınız, bozmuşsunuz. Onu bırakın, aslınıza gelin. Sizinle bizim aramızda aynı olan söze gelin.

Ellâ na'bude illallâh. "Allah'tan gayrıya tapmamak, yalnız O'na ibadet etmek."

Ve lâ yettehiza ba'dunâ ba'den erbâben min dûnillâh. "Allah'ı bırakıp da kulları rab edinmeyin!"

Hz. İsa Allah'ın peygamberi, çarmıha gerilmiş, şeklini, heykelini yapıyorlar. Karşısına geçip tapıyorlar. O da Allah'ın kuluydu, anası da Allah'ın kuluydu. Allah'ın gönderdiği o mübarek Hz. İsa, Allah'a kul olmaktan yüksünmez, gocunmaz ki. Memnun olur. Ne Cebrail aleyhisselam kulluğundan rahatsız olur, ne Hz. İsa. Allah'ın kulu olmaktan memnun olurlar.

Allahu Teâlâ hazretleri rûz-i mahşerde Hz. İsa'ya soracak;

E ente kulte li'n-nâsi'ttehizûnî ve ümmiye ilâheyni min dûnillâhi. "Yâ İsa, sen mi söyledin şu insanlara beni ve anamı ilah edinin diye, sen mi söyledin?"

Kur'ân-ı Kerîm'in bildirmesine göre Hz. İsa diyecek ki;

"Yâ Rabbi! Ben demedim. Sen bana ne emir ettiysen ben kullara onu bildirdim. 'Allah'a ibadet edin.' dedim. Senin emirlerini nakil ettim. Zaten söylemiş olsam senin mâlumundur. Sen bu soruyu, benim öyle bir şey demediğimi ben ikrar edeyim diye söylüyorsun. Yoksa sana her şey mâlum. Demedim yâ Rabbi!" diyecek.

"Demedim."

Hz. İsa'nın demediği şeyi Hz İsa'ya inanan insanlar niye benimsiyorlar?

Akıl almaz, mantık almaz.

Ben Avustralya'daydım. Avustralya'da bir kardeşimiz, Avustralyalı, oralı bir kardeşimiz müslüman olmuş. Kendisiyle tanıştık, konuştuk. Mübarek, müslüman, mücahit şuurlu bir kardeşimiz, din kardeşimiz. Hangi ırktan olursa olsun müslüman oldu mu din kardeşimiz. O kardeşimiz bizim orda gittiğimiz caminin üyelerinden. O camiye oradaki bir büyük mahallî gazetenin yazarları röportaj yapmaya gelmişler. Soruyorlar;

"Ramazan geliyor, müslümanların bu Ramazan ayı nedir? Müslümanlar bu ayda neler yaparlar?" gibi sorular soracaklar.

Bu sorulara da bu bizim Avustralyalı kardeşimiz tıkır tıkır İngilizce güzel cevaplar vermiş, tutulmadan. Kendisinin ana dili İngilizce olması dolayısıyla güzel cevaplar vermiş. Soruyorlar;

"Siz çok güzel konuşuyorsunuz."

"Ben Avustralyalı'yım. Müslüman oldum."

"Ne zaman müslüman oldun?" diyorlar.

"Ne zaman müslüman oldun?" diye soruyorlar bu kardeşimize.

Şimdi şu kardeşimizin şu sözü, bütün dünya üzerindeki hıristiyanlara ibrettir. Verdiği cevabın güzelliğine bakın, diyor ki;

"Ben anamdan doğduğum zaman müslüman fıtratı üzere doğmuştum. İslâm fıtratı üzere doğmuştum. Müslüman olarak doğmuştum."

Çünkü bebek mâsumdur. Bebekler doğdu mu mâsumolarak doğar.

"Ama annem ve babam beni yanlış bir terbiye ile yetiştirmişler, yanlış itikatlar öğretmişler. Tahsilim esnasında muhitim, annem babam, bana yanlış itikatlar öğretmişler. Ben büyüyüp meselenin aslını anlayınca doğuştaki aslî itikadıma döndüm" diyor.

Cevabın güzelliğine bak. Ne kadar tatlı, ne kadar haklı, ne kadar doğru bir söz. Gerçekten öyle.

Küllü mevlûdin alâ-fıtrati'l-İslâmi.

Her müslüman fıtrat üzere doğar. Cevabı Peygamber Efendimiz'in sözünden almış.

Her doğan çocuk İslâm fıtratı üzere doğar. Müslüman doğar! Sonradan onu anası babası yahudi eder, sonradan onu anası babası hıristiyan eder, sonradan onu anası babası mecusî eder.

Keşke etmemiş olsalar. Çocuklarını ateşe atıyorlar. Keşke etmeseler, keşke asıl fıtratı kalsa da mü'min olarak yaşasa. İyi bir şey yapacağız derken berbat ediyorlar. Çocuklarını ateşe atıyorlar. Kendileri ile beraber çocuklarını ateşe atıyorlar.

Onun için bu vaazım elbette videoya çekiliyor, herkes duyacak. Herkes duyacak, müslümanlar duyduğu gibi hıristiyanlar da duyacak. Elini vicdanına koysun.

Kendi dini hak din mi değil mi? Kitabı bozulmuş mu bozulmamış mı? Onun peygamberi peygamber mi Allah'ın oğlu mu?

Hâşâ sümme hâşâ! Bir düşünsün, aklını kullansın.

İnsana Allah'ın verdiği en büyük nimet akıldır. Aklını kullansın, bu doğru itikadı seçsin.

Bu dinlerin hepsini Hıristiyanlığı, Müslümanlığı, İslâm'ı Allah göndermiş. Ama ötekiler eskimiş bozulmuş; bir pabucun eskidiği, delindiği gibi. Karışmış, beşer sözleri karışmış. İznik konsilinde alınan kararı karıştırmışlar içine.

Olur mu?

Olmaz!

Bir acı şey daha duydum... Aklını mantığını kullansın, doğru yolu seçsin. Bak doğru yolu seçen başka kardeşleri var. Hem de ne güzel bir mantıkla doğru yolu seçmişler. O da doğru yolu seçsin. Başka çare yok. Allah'ın azabından kurtulmak istiyorsa, Allah'ın ikramına ermek istiyorsa, cennetine cemaline kavuşmak istiyorsa itikadını düzeltsin.

Serbest!

İncelesin.

Bana inanmasın, incelesin. Kendisi incelesin, araştırsın. Ondan sonra vicdanî kanaati neyse onu tercih etsin. Ama vicdanının sesini bastırmasın. Vicdanının ağzını tıkamasın.

"Sus! Bana hakikatleri söyleyip durma. Ben batıl yolda ilerleyip duracağım, inat edeceğim." demesin.

Hak neyse onu kabul etsin. Allah'a dua etsin.

"Yâ Rabbi, ben senin kulunum, sen benim Rabbim'sin. Bana hangi itikat doğru ise onu göster." desin.

Ona da razıyım. Çünkü Allah doğruyu gösterir. Yeter ki hulûs-i kalb ile Allahu Teâlâ hazretlerine iltica etsin. Gösterir, gösteriyor ve gösterdiğini biliyorum. Rüyalarla, [başka] şeylerle Allah gösteriyor.

Bir acı şeye sözü intikal ettireceğim. Dün akşam konuştuk. Bizim yüksek idarecilerimize ve bazı komutanlara, hani Nato'ya gidiyorlar, Amerika'ya gidiyorlar, vesaireye gidiyorlar, kanca atmaya çalışıyor gayrimüslimler, hıristiyanlar. Onları Hıristiyanlık itikadına göre yetiştirmeye çalışıyorlar. Çok deliller var elimde. Şimdi düşünüyorlar ki mesela 600 -700 tane general var. Kendilerinin mantıkları öyle çalışıyor. Türkiye'de 55 milyon insanla kolay kolay uğraşamayız ama 600 -700 tane generalin yanına yanaşırız, kibarca davranırız. "Paşa Baba" deriz, "ağa" deriz, bilmem ne deriz. Kendi fikirlerimizi yavaş yavaş onlara aşılarız, diyorlar. Zengin adamlar; paraları var, pulları var, profesörleri var. Her şeyi ayarlamasını bilirler.

Bana emekli bir tümgeneral; orgeneralden bir aşağısı, İlâhiyat Fakültesi'nde iken emekli bir orgeneral geldi.

Bir misal; çok deliller var elimde. Deliller var, başka deliller de var. Bir tek misal ile anlatacağım.

Bana komutanın birisi dedi ki, askerlik yaptığım yerde general:

"Türkler niye müslüman olmuşlar ya?"

"Hıristiyan olsalar daha serbest olmazlar mıydı? İçki serbest, kadın serbest." filan dedi.

Oradan da biliyorum...

Bu korgeneral bana geldi, dedi ki:

"Hocam! Nato'dan tanıştığım bir aile var. Bana "Paşa Baba" derler, hürmet ederler, izzet ederler, çok ihtiram ederler, hediyeler gönderirler, saygı gösterir. Bunlar müslüman olacak gibi. Bana bazı mektuplar yazıyorlar. Şunların sordukları sorulara cevap veremiyorum ben, sen cevap ver."

Aldım, baktım şöyle 20-30 sayfalık bir kitabın sayfalarının fotoğraflarını çekmiş göndermiş bizim korgenerale.

Burada ne var; Müslümanlık kötüdür Hıristiyanlık iyidir, müslümanları hıristiyan yapmak için şöyle şöyle hareket edin demeye getiriyor bu 20-30 sayfada.

Hıristiyanlık propagandası yapıyor o adam. Ama başında demiş ki "Paşa Babacığım."

Bizim paşaya, "Paşa Babacığım" diyor.

"Şu yazıları oku, bunların doğru olup olmadığını bana bildir."

Maksat, yazıyı okutacak. 20-30 sayfa okutacak, onun aklına onu sokacak.

Bizim paşa da sanıyor ki o Müslümanlığa heves ediyor, müslüman olacak.

Hâlbuki onun maksadı bizim paşayı Hıristiyanlığa çekmek. Maksadı o.

Ben onu okudum, soruları okudum. İslâm'ı tarifi yanlış, Hıristiyanlığı anlatışı maksatlı, vardığı sonuç kusurlu. Ben bunu delilleri ile anlattım.

Mesela İslâm hakkında diyor ki:

"İslâm'da sevgi yoktur."

Allah sevgisi nerede? Ana baba sevgisi nerede? Peygamber sevgisi nerede? Müslümanın müslümanı sevmesi nerede?

Yalan! Yalan!

Onu delilleri ile anlattım, başka şeyleri anlattım.

Gittim, "Paşam." dedim, "Bu adam müslüman olmak istemiyor. Sizi Hıristiyanlığa çekmeye çalışıyor."

"Olmaz öyle şey! Asarım, keserim, canına okurum onun." dedi. "O bana 'Paşa Baba' diyor." dedi.

"İyi ama havası öyle." dedim.

Hemen benim yazıları, 20-30 sayfa İngilizce terceme etti, oraya gönderdi.

Arkasından "Paşa Babasına" bir kaset göndermiş.

"Sayın Paşa Babacığım! Bu kaset oradaki büyük bir katedralde, oranın kardinali tarafından filancaya mühim günde yapılmış olan bir konuşmanın metnidir. Oku, bak çok beğeneceksin. Dinle bak ne kadar güzel."

Bana diyor ki:

"Hocam! Şu kaseti bir okuyuver."

Paşa bana diyor.

"Demedim mi?" dedim paşam. "Bir mektup gönderdi, cevabını verdim. Bu sefer de kaset gönderiyor. Ondan sonra başka şey gönderecek. Onun maksadı, Hıristiyanlık bilgilerini sana böyle böyle öğretmeye çalışmak."

Hz. İsa hakkındaki kendi teslis düşüncelerini, akidelerini öğretmeye çalışıyorlar, biliyorum. Onun için aklı olan, mantığı olan inceleme yapar, elini vicdanına koyar.

Türkiye'de üç tane reis-i cumhur olsa; bir benzetme ile anlatalım, ne olur? Bir birliğin başında eşit kuvvetlere, güçlere, salahiyetlere sahip üç tane komutan olsa ne olur?

Birisi bir emir verir, ötekisi bir başka emir verir, öteki daha başka bir emir verir. Asker nereye gideceğini şaşırır. Bir tane olacak. En son söz, en yüksek amir, bir tane olması lazım.

Kur'ân-ı Kerîm'de de Allah buyuruyor ki:

Lev kâne fîhimâ âlihetün illâllahu le-fesedetâ. "Allah'tan başka ilâhlar olsaydı yerde gökte, kâinatın düzeni alt üst olurdu."

Birisi başka bir şey söylerdi, ötekisi başka bir şey söylerdi. Yunanlılar'ın fikri o! Yunanlılar'a göre Olimpus dağında Zeus tepeye çıkmış. Oturmuş sivri yere, kayalara. Orada etrafa yıldırımlar yağdırıyor. Aşağıda şarap tanrısı şarap içiyor. Deniz tanrısı denizde yüzüyor. Bilmem hangi tanrı ne yapıyor… Onlar ona kızıyorlar, o ona oyun ediyor, o ötekisine hile yapıyor, berikisi berikisiyle kavga ediyor. Arada Zeus'un yanına gidiyorlar.

Böyle tiyatro olur mu? Din mi, rezalet mi, komedi mi, trajedi mi? Ne biçim şeydir?

Öyle şey olmaz. Birbirlerini kıskanırlar, birbirlerine oyun ederler, birbirlerine hile yaparlar. Aldatırlar, kavga ederler yaramaz çocuklar gibi.

Öyle şey mi olur?

Onun için insanın aklı varsa hayatın en mühim meselesi imandır. İmanı yanlış tutturdu mu âhireti mahvoluyor. Âhiretin mahvı da kabirden başlıyor.

"Ama hocam, kâfirler bu dünyada çok rahat yaşıyorlar. Köşkleri var, sarayları var, otomobilleri var, uçakları var. Fezalara gidiyorlar."

Gidiyorlar ama sonu ne? Kaç yıl?

60 yıl, 70 yıl, 80 yıl, 90 yıl…

Zaten 80'e geldi mi insanın yavaş yavaş kemikleri erimeye, beli kamburlaşmaya başlıyor. Ondan sonra işin tadı kaçıyor. Ne kadar dinç olsa gene genç gibi olmaz. 50'den sonra çizgi bu tarafa doğru dönüyor, aşağı doğru, ister istemez. 50'den önce de 10-15 yaş, ne olduğunu anlamıyor insan. Okuldu, tahsildi diye…

Bir kısmı çocukluk bir kısmı uyku. İki paralık hayat var arada. O da geçim derdi ile, sıkıntıyla geçiyor. "Hayat mücadelesi" diyorsunuz. Alıştı verişti, borçtu alacaktı, iflastı bilmem neydi… Hırsızla uğraşacaksın, arsızla uğraşacaksın, mahkemesiydi, şusuydu, busuydu… Bu kadarcık kısa bir zamanın arasında insan birazcık bir lezzet, bir zevk, bir çalgı, bir eğlence, bir oyun; buna aldanıp da ebedî hayatını insan mahveder mi, mahvedilir mi?

Bu tehlike göze alınır mı?

"Hocam, boş ver."

Sen burada "boş ver" diyorsun.

Âhiret hayatı olduğu zaman, ömrün bittiği zaman ne olacak? İhtiyarladığın zaman ne olacak?

Bizim memleketin azılı dinsizleri vardı, azılı!

Kitap yazmış adam. Edebiyat Fakültesi'nde profesörlük yapmış. Dinsiz cemiyetlere girmiş. Kitaplar yazmış. Allah'ın varlığını inkâr etmiş, bilmem ne yapmış…

Talebeleri söylüyorlar.

Son zamanlarında, ihtiyarladığı zaman talebelerine yalvarırmış, evinde.

"Aman çocuklar gitmeyin."

Ne olacak?

Çocuk gibi yalvarırmış ihtiyar.

"Korkuyorum."

Korkarsın tabii. Ömrünü öyle geçirirsen geceleyin yalnız kalmaya korkarsın. Misafirlerin gittiği zaman gece ne yapacağını bilemezsin. Daha bir de neler olur, nelere uğrar insan...

İmansızlık akıl ve mantık işi değildir. Akıllı insanın yapacağı iş değildir.

Zaten bir profesör kardeşimiz de tez almış, güzelce incelemiş. Çok hoşuma gitti. İmansızlık ve inkâr akıl dışıdır, mümkün değildir diye başından almış.

Farz edelim bir insan münkir oldu, şu fikre sahip oldu. Mantıken onu yürütüyor.

Çıkmaz!

Mümkün değil, mantıken ters.

Oradan dönüyor, şu tarafa gidiyor.

Çıkmaz, ters!

Buradan dönüyor, bu tarafa gidiyor.

Ters!

İnkârın akıl ve mantık içinde yolu yoktur, yolu çıkmazdır. Bir yere varması mümkün değil. Yol varsa iman yoludur. Allah'a iman yoludur.

Elhamdülillah Allah bizi mü'min eylemiş. Verdiği imana hamd ü senâlar olsun. Doğru bir din olan İslâm'a, en son ve hakikî din olan, bozulmamış din olan, bozulmamış kitap olan Kur'an'a bizi bağlı eylemiş. Elhamdülillah, eş-şükrü lillâh. En sevdiği peygambere bağlı eylemiş. Şükrünü ödemekten âciz olacağımız en büyük nimettir bunlar.

Ben bu dünyada hastalık içinde kıvransam, ölsem, yarın cenneti bulduktan sonra, mü'min olduktan sonra, cenneti buldu mu ne mutlu insana.

Dünyada hasta olabilir insan. Eyyûb aleyhisselam ne hastalıklar çekmiş. Bu dünyada harpte ölsem, düşman istila etse uğraşsam, yaralansam, ölsem şehit olurum. Bizim dinimizde şehitleri ölmüş saymayız. Onlar Allah indinde nimetlere mahzar oluyorlar. Bir çeşit hayat ile şehit hayatı yaşıyorlar diye Kur'ân-ı Kerîm bildiriyor. Hem öyle memnun olduklarını bildiriyor ki onlar bu taraftakilere seslenmek isterler.

"Ne mutlu, çok büyük nimetlere mazhar olduk, siz de bizim peşimizden, bizim gibi hareket edin." demek isterler.

Ama duyacak kulak lazım. Kur'ân-ı Kerîm bunu bildiriyor. Onun için Allah bizi imandan ayırmasın. Bu, anadan babadan güzel bir tevafukla sahip olduğumuz, çocukluktan beri müslüman olarak yetiştik, sahip olduğumuz bu dine, bu imana, bu İslâm'a daima sahip olmayı ve bunu elden kaçırmamayı, son nefeste imân-ı kâmille göçmeyi nasip eylesin.

Kâfir inkâr etmiş, keyfiyle vaktini geçirmiş, düşüncesizlikle vaktini geçirmiş, bu hayat içinde yaşamış yaşayacağı kadar, ondan sonra ölmüş. Kabirde onu 99 tane zehirli yılan bekliyor. Daha kabre girer girmez kabri ateş olacak. O yılanlar onları sokmaya başlayacak. Bu azapları gördüğü zaman çok feryâd ü figân edecek ama faydası yok. Onun için müslümanın kabri katilin yanında olmaz.

Türkiye'de Asrî mezarlıklar kurdular.

Asrî mezarlık ne demek?

Eskiden hıristiyan mezarlığı ayrıydı, yahudi mezarlığı ayrıydı, müslüman mezarlığı ayrıydı. Şimdi hepsini asrî diye...

Kabirde laiklik olur mu?

Sübhanallah! Asrî mezarlık dediler; hepsini bir yere koyuyorsun ama "Yandakinin bağırmasından çağırmasından bu taraftaki ezâlanır." diyor Peygamber Efendimiz. O azap görecek, yılanlar soktukça, çıyanlar soktukça rahatsız olacak. Ayrı olması lazım.

Allah dinini bilenlerden eylesin. Güzel iş yapıyorum diye yanlış iş yapanlardan etmesin. Cahillerden etmesin.

Cahillik çok zor.

Allah bizi cahillikten uzak eylesin.

Yüsellimu's-sagîru ale'l-kebîri ve yüsellimu'l-vâhidü ale'l-isneyni ve yüsellimu'l-kalîl ale'l-kesîri ve yüsellimu'r-râkibü ale'l-mâşî ve yüsellimu'l-mârru ale'l-kâimi ve yüsellimu'l-kâimü ale'l-kâidi.

Bu sayfanın sonuncu hadîs-i şerîfi selamlama, selamlaşma âdâbı ile ilgili.

Muhterem kardeşlerim!

İslâm'ın hadîs-i şerîflerde çok önem verdiği işlerden birisi selamdır.

"Bir selam vermek, ne olacak?" dersiniz.

Selamla ilgili bir sürü hadîs-i şerîf vardır. Selam çok önemli… Peygamber Efendimiz çok önem veriyor. Allah da selama çok sevap veriyor. Selam bir başla, baş sallayıp da, bir el kaldırıp da el sallamakla olan bir şey değil. Selam İslâm'da çok önemli bir şeydir. Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem Medîne-i Münevvere'ye geldiği zaman, yeni bir şehre gelmiş, ilk tavsiyelerinden birisi;

"Bildiğinize, bilmediğinize selam verin."

Neden?

Selam önemli.

Selam tanışmanın vesilesidir, selam dostluğun başlangıcının vesilesidir, sevap kazanmanın vesilesidir. Selam bir çeşit duadır.

Müslüman kardeşlerine dua ediyorsun. Selam senin de o duanın sonucuna ermene vesiledir.

Selam ciddi bir iştir. Selamla ilgili bir bahis vardır hadis kitaplarında, fıkıh kitaplarında. Peygamber Efendimiz bunun nasıl olması gerektiğini de hadîs-i şerîflerinde uzun boylu anlatmıştır. Onun için burada da o hadisi şeriflerden birisi karşımıza geldi.

"Müslüman müslümana selam verir. Bir selamla selamlandığınız zaman ya ondan daha güzel bir karşılıkla karşılık verin ya da aynını, mukabelesini yapın." diye bildiriyor.

Birisi selam verdi mi selamını iade etmek de selam verilen kimse üzerine vazife olmuş oluyor.

Peygamber Efendimiz bildiriyor ki;

"Küçük olan kişi büyük, yaşlı olan kişiye selam verir…"

Yolda karşılaşıyorlar; birisi bu taraftan geliyor, birisi bu taraftan geliyor.

Kim kime selam verecek?

Yüsellimu's-sagîru ale'l-kebîri. "Küçük olan çocuk büyüğe selam verecek."

es-Selâmu aleyküm ve rahmetullah diyecek yaşlı amcasına, karşısından gelen büyüğüne. Önce o verir.

Sanıyorum askerlikte falan da öyledir galiba, değil mi?

İlk aşağıdaki rütbedeki selam çakar, ötekisi selamı alır. Aynı şey yapmış demek ki.

Ve yüsellimu'l-vâhidü ale'l-isneyni. "Tek olan iki kişiye selam verecek."

Çok olana selam verir, çok kalabalığa doğru. Az çoğa selam verir.

Ve yüsellimu'l-kalîl ale'l-kesîri. "Az olan çok olana selam verir."

Azlar çoklara selam verecek.

Ve yüsellimu'r-râkibü ale'l-mâşî. "Binekli olan yürüyene selam verecek."

es-Selâmu aleyküm diye ilk önce. O yukarıda, rahat; onun için. Ötekisi meşakkatte, sıkıntıda. Aşağıdaki değil yukarıdaki aşağıdakine selam verecek. Binekli olan ötekisine selam verecek.

Ve yüsellimu'l-mârru ale'l-kâimi. "Geçen durana selam verecek."

Bir adam burada duruyor, işi var. Ötekisi geçiyor. Geçen selam verecek. Geçen durana selam verecek.

Ve yüsellimu'l-kâimü ale'l-kâidi. "Ayakta duran oturana selam verecek."

Ayaktaki oturana selamı verecek. Böylece bu selamlaşma işi bu usûle göre yapılacak.

Yüsellimu'r-râkibü ale'l-mâşî ve'l-mâşî ale'l-kâidi ve'l-kalîlü ale'l-kesîri. "Binen yürüyene selam verecek, yürüyen oturana selam verecek, az çoğa selam verecek…"

Yüsellimu'r-râkibü ale'r-racüli ve yüsellimu'r-râcilü ale'l-kâidi ve yüsellimu'l-ekallü ale'l-ekseri fe-men ecâbe's-selâme fe-hüve lehû ve men lem yücib es-selâme fe-leyse minnâ.

Üçüncü hadîs-i şerîf de biraz değişik bir cümle ile bitiyor. Üçüncüde diyor ki;

"Binekli olan yaya yürüyene, yaya yürüyen oturana, daha az olan daha çok olana selam verir. Kim selama cevap verirse bu onun için sevaptır, sevap kazanır. Selama cevap vermek vazifesini yapmış olur. Sevap kazanmaya vesile olur."

Selam vermek daha sevap. Vermek daha sevaptır, selam vermek vazifesini yapmış olur. Bir ecir kazanır. Ama;

Ve men lem yücib es-selâme. "Selama karşılık vermezse bir kimse…"

Ben dün kapıdan içeriye girdim, belki duymamıştır, birisine es-Selâmu aleyküm dedim. Oturuyordu. O yüzüme baktı, selamımı almadı. Ben de aleyne's-selâm dedim. Kendi selamımı aldım, geçtim, oturdum.

Ne yapayım?

"Kim selama cevap vermezse bizden değildir." diyor Peygamber Efendimiz.

Selama cevap vermeyen bizden değildir.

Belki selam veren şahsa kızıyor.

Kızıyor ama "Sslamı almadığı zaman bizden değildir." diyor.

Kızgınlığında da belki haklı değil. İsterse haklı olsun. Ancak mâzursa, gözü görmüyorsa, kulağı duymuyorsa belki Allah affeder. "Bizden değildir." diyor.

Selama karşılık vereceğiz.

Mehmet Âkif merhum Meclis'ten çıkmış. Hasan Basri Çantay merhum da Meclis'te kâtip, beraber yürüyorlar, meclisten Tâceddin Dergâhı'na doğru geliyorlar, Ankara'da.

Yolda bir bakkalın önünden geçiyorlarmış. Bakkal medresetü'l-kuzâttan mezun. Mektep medrese görmüş, hâkim diploması almış. Ama devir değiştiği için hâkimlik yapamamış. Cumhuriyet'in ilk zamanlarında bakkallık yapmaya geçmiş. Eski tahsili işe yaramamış. Bakkallık yapmaya geçmiş ama hadisi bilir, hüküm bilir, bilen kimse.

Mehmet Âkif ile Hasan Basri efendiler geliyorlar.

es-Selâmu aleyküm demiş Mehmet Âkif. Geçiyor ya, geçen durana selam verecek diye es-Selâmu aleyküm demiş.

Kadı efendi de bakkal oldu ya şimdi, çuvalların ağzını düzeltiyormuş. Eğilmiş bir vaziyette bir iş ile meşgulmüş.

Aleyküm selam demiş.

Birkaç adım o arada yürümüşler.

Mehmet Âkif yürümüş ama onun selam verişini beğenmediği için babayiğit adam dönmüş, tekrar gerisin geriye. Kadı efendinin arkasına, omzundan tutmuş. Şöyle bir çevirtmiş sert bir şekilde kendisine. Kadı efendi sırtı dönük, çuvalla meşgul, aleyküm selam diyor. Öyle yasak savmak kabilinden.

"Bana bak kadı efendi!" demiş.

Ve izâ huyyitüm bi-tahiyyetin fe-hayyû bi-ahsene minhâ ev ruddûhâ. "Siz bir selamla selamlandığınız zaman ona daha güzel bir şekilde karşılık verin, hiç olmazsa denk olarak verin."

Bu mübarek geçerken güzelce es-Selâmu aleyküm ve rahmetullah dedi.

"Sen sırtını dönmüşsün. Bir de eğilmişsin. Arkan ona dönük aleyküm selam deyip geçiyorsun."

Bu ayıp oluyor demek istemiş.

Sen bu selamı, bu hükmü bilmiyor musun? Bırakacaktın işi, dönecektin ona doğru, yüzün güleç bir şekilde ve aleyküm selam diyecektin en aşağı. Veya ve aleyküm selam ve rahmetullah bir ilave yapacaktın daha üstün olacaktı. Onu yapmayıp da öyle sırtı dönük, arkası dönük, eğilmiş vaziyette aleyküm selam şeklinde geçiştirmesine razı gelmemiş Mehmed Âkif.

Dobra dobra adam, dürüst adam. Onun için gitmiş, onu ikaz etmiş.

Bizim Fatin Hoca, bizim namaz vakitlerini bilen, ilk hesaplayan, Kandilli Rasathanesi'nin profesörü ile dost imişler, sözleşmişler. Fatih'te, Sarıgüzel'de, bu civarda otururdu Mehmed Âkif. Bu civar onun mahallesi.

Rahmet istedi de anılmaya vesile oluyor...

Sözleşmişler. Kandilli'de buluşacaklarmış. Fatin Hoca'nın evine ziyaret etmek istediğini bildirmiş. O da "buyur" demiş. Fakat o "buyur" dediği gün gökten yağmur bardaktan boşanırcasına yağıyor. Şakır şakır, ardı arkası kesilmeden yağıyor.

Mehmed Âkif söz vermiş, "Fatin Hoca'ya gideceğim." demiş.

O zaman da taksi yok, imkânlar az. Fatih Hoca "Yaya yürür mecburen, gelemez." diye düşünmüş. Evindeki hizmetkârı olan şahsa demiş ki;

"Mehmed Âkif gelecekti ama bu yağmurda nerede gelecek? Yürümesi lazım Fatih'ten Eminönü'ne. Boğaz vapuruna binecek, Hayriye vapuruna. Oradan Üsküdar'a geçecek. Üsküdar'da da yürüyecek Kandilli'ye gelecek. Bu yağmurun altında gelemez ama ola ki gelir, ben karşı komşudayım. Gelince bana haber verirsin."

"Gelemez ya."

Ama Mehmed Âkif sözünü verdiği zaman tutmak isteyen bir insan. Sözünden dönmez. Sağlam, kale gibi. O yağmurun altında tutturmuş yolu. Sırılsıklam ıslanmak pahasına gitmiş Eminönü'ne, binmiş vapura, geçmiş karşıya. Tekrar Kandilli'ye kadar yürümüş. Fatin Hoca'nın kapısını çalmış. Söylenilen saatte kapısını çalmış. Fatin Hoca'nın hizmetçisi açmış kapıyı.

"Hoş geldiniz efendim. Siz gelmeyeceksiniz sandı da. Fatin Hoca, karşı komşuya gitti. Siz içeri buyurun hemen. Çağırayım." demiş.

Mehmed Âkif asabi bir insan demek ki;

"Lüzum yok! Çağırma. Ben tâ oradan sözüm yerine gelsin diye yağmur altında buraya kadar yürüdüm, geldim. O evinde rahat oturmasını bilemedi mi?" demiş.

Dönmüş, gitmiş. Görünmeden, tekrar gerisin geriye gitmiş. Ahlâkı sağlam insanlar, dürüst insanlar, verdiği söze sadık insanlar.

Dün vefat eden Ali Yakup Cenkçiler hocamız da öyleydi. Kale gibi sağlamdı, dürüsttü. Karşısındaki kişi dost diye nasihatini geri bırakmazdı, düşman diye nasihatini geri bırakmazdı. Korkmazdı, hakkı söylerdi. Hakkı söylerdi.

Aynı terbiyeyi almışlar. İslâm terbiyesi, Osmanlı terbiyesi. Allah cümlesine rahmet eylesin. Hepsi mü'min kimselerdi. Onlar işlerini gördüler bu dünyada, yaşadılar, gittiler.

Muhterem kardeşlerim!

Sıra bize geldi. Bu güzel ahlâka biz sahip olalım. Biz de böyle yaşayalım. Biz de Allah'ın rızasını kazanalım. Âhirete öyle göçelim. Eğri büğrü olmakla, sözünde durmamakla, birbirini sevmemekle, İslâm'a uzak yaşamakla, selamsız sabahsız…

Selam veriyorsun almıyor.

Niye almıyorsun babam, niye almazsın? Ağzına kira mı istersin?

Allah veriyor kirasını. Sevabı bol bol veriyor, daha ne istiyorsun?

Kiradan da haberi yok. Bir kimse bir kimseye es-Selâmu aleyküm dediği zaman 10 sevap kazanıyor. es-Selâmu aleyküm ve rahmetullah dediği zaman 20 sevap kazanıyor. es-Selâmu aleyküm ve rahmetullah ve berekâtühû dediği zaman 30 sevap kazanıyor. Allah ona selamet dilediği için o kimseye selamet veriyor, karşısındakine selametlik veriyor. Dünyada, âhirette selameti nasip ediyor. Melek de ona; "Madem sen ona selametlik diledin sana da Allah selametlik versin." dediği için selamı veren de selametlik buluyor.

Daha ne? Az bir pazarlık mı? İyi bir şey değil mi? Memnun mu kalmadın? Az mı geldi ücret? Niye selam vermezsin? Ağzın mı yorulur? Çok mu kızdın? Biraz nefsine hâkim oluversene, biraz kendini tutuversene, nefse şeytana; hır çıkartmasana. Allah güzel huylar nasip etsin cümlemize. Başka ne diyelim? Ne diyelim…

Yeşfe'u'ş-şehîdü fî-seb'îne min ehli beytihî yevme'l-kıyâmeti.

511. sayfanın 3. hadisine geldik. Bu, ikinci hadisin sonunda; "Selama cevap vermeyen bizden değildir." sözü üzerine bu şeyleri söyledik. Selam önemli, selama cevap vermek de önemli; kardeşlerimiz bilsin diye. Ama bir şey daha var, selamdan maksat karşı taraftaki kardeşimizin iyiliğini, selametliğini istemektir.

Aslında kuyusunu kazarken selam vermek olur mu? Aslında kötülüğünü isterken selam vermek olur mu?

O hiç olmaz! O zaman içi başka, dışı başka; özü başka insan olur. O münafıklık sıfatıdır. O daha fena. Allahu Teâlâ hazretleri pazartesi perşembe günü her müslümanı affediyor, çok müslümanı affediyor, her müslümanı değil! Çok müslümanı affettiğini hadîs-i şerîfte bildiriyor. Aralarında kin ve buğz ve adavet olanları ayırıyor. Onlar dursunlar, birbirleri ile barışıp sulh oluncaya kadar dursunlar diyor Allahu Teâlâ hazretleri. İstersen kin tut, istersen düşmanlık et, istersen bildiğin bilmediğin, anladığın anlamadığın sebepten karşındakine köpür. Ne yaparsan yap. Hüsn-i zan edeceksin. "Bir sebebi vardır." diyeceksin. Gördüğün bir şeye hüsn-i zan edeceksin. Düşmanlık etmek kolaydır, dost olmak zor.

Bugün dünya üzerinde, Türkiye üzerinde, şehrimizde, hatta camimizde birbirine düşman bir sürü insan vardır. Zor değil ki. Şeytan zaten kolaylaştırıyor, körüklüyor iki tarafı. O ona düşman, o ona düşman. Dost olmak zor, kardeş olmak zor, ahlâklı olmak zor, nefsini yenmek, şeytana uymamak zor.

"O bana vurdu ben de ona on tane vurdum. İçim rahatladı."

Bunu herkes yapar.

Senden alakayı kesene sen gidebiliyor musun? Sana vermeyene sen verebiliyor musun? Sana haksızlık eden, kötü muamele eden, senin kalbini kıran, seni üzene sen af ile karşılık verebiliyor musun?

Güzel olan bu...

Avustralya'ya gittim. Bizim oranın elçilikte din görevlisi, müşaviri bizi orada, camide konuşturmadı.

"Diyanet kanununun 600 bilmem kaçıncı maddesinin, bilmem ne bendine göre konuşamazsın." demiş bizim arkadaşlara.

Ben müsaade istemedim kendisinden. Müsaade isteyenlere de üzüldüm; "Ne diye müsaade istediniz?" diye. Bir camide zorla, yalvarıp yakarıp konuşuyormuş gibi.

Ben müsaade istemedim. Arkadaşlar istemişler. "Bu camiye Hocamız gelecek konuşsun." diye.

"Diyanet kanununun filanca maddesine göre konuşamaz." diye laf söylemiş. Arkasından da "O bizden değil." diye de özel sohbetlerde konuşmuş.

Sizi, bizi var mı ya?

Avustralya'dasın, diyâr-ı gurbettesin. Ben memleketten gelmiş bir profesörüm. Türkiye'nin birçok camiinde konuşmaya yazılı salahiyetim var. Diyanet İşleri Başkanı'nın da hocasıyım. Allah'ın nasip ettiği bir şey. Üç tane, dört tane Diyanet İşleri Başkanı'nın hocasıyım. Fakültedeki hocalığım dolayısı ile nasip oldu.

Süleyman Ateş'in hocası oldum, Lütfü Doğan'ın hocası oldum, Mustafa Sait Yazıcıoğlu'nun hocası oldum. Buna da elimde yazılı bir şeyler var, müsaadeler var. "Diyanet İşleri Bakanlığı Kanunu'nun şu maddesine göre konuşabilir." diye.

O orada bizi konuşturmadı. Kafasına denk düşmemişiz. Bizim hakkımızdaki [düşüncesi] iyi değilmiş. Dergilerimizi beğenmiyormuş. Dergilerimiz zihniyetinde değilmiş anlaşılan. Bize düşmanlık ediyor.

Düşmanlık etmek kolay. Âhirette hesabını vermek zor.

Düşmanlık etmek zor bir şey değil. Sen beni konuşturmazsan konuşturma. Ben konuşmaktan geri kalmadım ama sen konuşturmamaktan dolayı vebal yüklendin. Ayıkla pirincin taşını şimdi.

Yavuz Sultan Selim vefat etmiş. Demiş ki:

"Şu çekmeceyi benim kabrime koyun."

Alimler demişler ki;

"Böyle kabre çekmece mekmece koyulmaz. Nerden çıktı bu? Kabre çekmece mi konulur? Firavun'un mu bu? Hükümdarların mücevherleri, eşyaları kabre konulurmuş."

"Öyle şey olur mu? Konulmaz." demişler.

Bazıları da;

"Bu İslâm'ı bilen bir padişahtı. Mücahit bir kimseydi. Vasiyetinin bir sebebi vardır. Vasiyetini tutalım." demişler. "Hatırını kırmayalım." demişler.

"Yok, şeriatın müsaade etmediği şey olmaz." filan demişler.

Sonunda bir tanesi demiş ki:

"Açalım, şu çekmecenin içinde ne var? Mücevher varsa gömmeyiz. Padişahın yüzükleri, eşyaları, mühürleri, mücevheratı varsa onları gömmeyiz. Kabre gömülmez. Bir anlayalım bakalım." demişler.

Zorlamışlar, kilitli. Çekmece kilitli. Bir yerinden kanıttırmışlar, açtırmışlar. Açtırırken de kasa ellerinden bir oynamış, içindeki her şey yerlere dökülmüş.

Ne dökülmüş?

Bir sürü kâğıt. Kâğıtlardan bir tanesini Şeyhülislâm eline almış. Bir de bakmış ki kendisine Yavuz Sultan Selim'in devlet işlerinde karşılaştığı meselelerde sorduğu fetvalar.

"Bunu dine göre nasıl yapmak lazım? Şöyle mi yapmak lazım, şöyle yapalım mı yapmayalım mı?"

O da "el-cevap; yapın, yapılsın, şöyle yapmak gerekir" diye verdiği fetvaların hepsini hiç atmamış, hepsini biriktirmiş, kasaya koymuş.

Kurnaz Yavuz Selim, hepsini kasaya koymuş. O zaman, o zamanın Şeyhülislâm'ı başlıyor ağlamaya.

"Ah Yavuz" diyor, "ah kendini kurtardın, beni yaktın. Kendini kurtardın, vebali benim üstüme yükledin. Sen hesaptan kurtulacaksın. Kavuklu, koca alim Şeyhülislâm'ın dediğini yaptım yâ Rabbi diyeceksin. Eğer hatalı bir şey varsa, fetvamda bir kusur varsa ben hesabı çekeceğim." diye ağlamış.

Bu iş böyledir.

İsteyen konuştursun, isteyen konuşturmasın. Kimse konuşma âşıklısı değil. Mesuliyetten konuşuyoruz, Allah'ın emirlerini bildirelim diye konuşuyoruz. Sizler de Allah'ın emirlerini dinlemek için, Peygamber Efendimiz'in hadislerini dinlemek için geliyorsunuz. Burada para alışverişi yok. Allah rızası için oluyor…

Yeşfe'u'ş-şehîdü fî-seb'îne min ehli beytihî yevme'l-kıyâmeti.

Üçüncü hadîs-i şerîfe geldik. Peygamber Efendimiz diyor ki;

"Şehit kıyamet gününde ailesinden, akrabasından 70 kişiye şefaat edecek…"

Şunu da affet yâ Rabbi, şunu da affet yâ Rabbi, şu da kurtulsun yâ Rabbi, bunu da bağışla yâ Rabbi, bunu da cehenneme atma yâ Rabbi… 70 kişiyi affetmeye salahiyeti var.

Şehit…

Neden?

Afganistan'dan gelmiş bir kardeşimize Hicaz'da söz hakkı verildi. Biz konuştuk, başka hocalar konuştu.

"Afganistan'dan gelmiş mücahit kardeşimiz var. Bir de o konuşsun." dediler.

O da çıktı, konuştu. Diyor ki;

"Burada konuşmak bir şey değil, sayın dinleyiciler, kardeşlerim. Masanın başında oturmak bir şey değil, Kâbe'yi tavaf etmek kolay, namaz kılmak kolay, oruç tutmak kolay, vaaz etmek, dinlemek kolay. Ama savaş oldu mu, can pazarı, o başka oluyor. Gidiyorsun çünkü ya geri geleceksin ya gelmeyeceksin."

Gidip de gelmemek var, ölüm. Ya yaralanırsın, ne ızdıraplar çekersin, kurşunu yersin, ya şehit olur, yatarsın. Nasıl olacağı da belli değil. Kimisine de Allah şehitliği nasip etmez. "Ama can pazarı olduğu için onun duygusu başka türlü oluyor." diyor.

İnsanın vereceği en kıymetli varlığı canıdır. Birisi köşe başında yolunu keser, tabancayı burnuna dayar, "Çık paralarını!" Nesi varsa verir. Yeter ki canım kurtulsun diye. Tabancayı dayadı ya, vermediği zaman bir şey olacak diye.

Canına bir şey gelmesin diye malından geçmiyor mu insan?

Geçiyor.

Neden?

Can daha kıymetli olduğu için mal verilir. İnsan sağ olduktan sonra mal tekrar gelir. Karadeniz'de gemileri batar, iflas eder adam. Ondan sonra gene çalışır, gene mülk sahibi olur.

Eyyûb aleyhisselam'dan söz açılmıştı sohbetin başında. Mübareğin ovalar dolusu sürüleri varmış, bir sürü çoluk çocuğu varmış, akrabası varmış. Sürüler, çoluk çocuğu gitmiş, kendisinin sıhhati gitmiş, vücuduna hastalıklar gelmiş, bütün teni yara olmuş, yaraları kurtlanmış. Ama;

Tenini kurtlar yerdi, kurt yedikçe sabrederdi

diye hakkında şeyler var.
Sabrında bir zelzele olmamış. Allah'ın emrine mûti olmuş, boynunu bükmüş. Onun için Kur'ân-ı Kerîm'de Allah hazretleri Eyyûb aleyhisselam'ı niye ni'me'l-abd diye anıyor. "Ne güzel kuldu." Verince de alınca da memnun. Alınca feryadı basmıyor. Ama Allah sonradan her şeyi gene vermiş. Çünkü sağ oldu mu insan zenginlik de görür, fakirlik de görür, hepsi geçer.

Ay sonuna sofraya konulacak yiyecek bulamadığımız günler yaşadık mı?

Yaşadık.

O da geçti.

Bolluk da gördük, darlık da gördük. Hastalık da gördük, sıhhat de gördük. Herkes görecek, ne olacak. Hepsi geçici, hepsi imtihan.

Allah iman selametliği versin.

Sabredince de sevap alır insan, şükredince de sevap alır. Ama can başka. Can gitti mi bitiyor iş. Ömür bitiyor. Bitti, ötesi yok bunun. Onun için canını vermek, Allah yolunda şehit olmak çok üstün, sevabı çok fazla. Hesap görmeden, defteri açılmadan, günahları ortaya dökülmeden;

"Ne kadar kâr etmişsin, ibadet etmişsin, kötülük etmişsin bunun hesabını ver." demeden şehidin üstündeki kanlı elbisesi ile cennete girecek. Ama o ona şeref olacak. Hesapsız cennete girecek. Şehitlik çok yüksek bir şey… Kendisi gireceği gibi 70 kişiye de şefaat edecek.

Afganistan'a gidip şehit olanlar var gençlerden, kardeşlerimizden. Maşaallah. Kıbrıs'ta şehit olanlar, başka yerlerde şehit olanlar var. Biz müslümanları kâfirler hiçbir şekilde yenemezler. İşte Afganistan'da silahsız Afganlar Ruslar'ı nasıl perişan etti. Dünyanın her yerinde böyledir.

Neden?

Biz ölümden korkmayız. Şehitlik var, can atarız.

Ama müslüman ne zaman kâfirin karşısında geriler?

İki hastalık geldiği zaman; dünya sevgisi geldiği zaman, bir de ölüm korkusu geldiği zaman.

Dünya sevgisi kapladı mı insanın içini, "Biraz daha param olsa, biraz daha filanca yerde yaşasam, zevk safa sürsem, köşkler elden gitmese, ticaret bozulmasa…" O zaman korkar.

Bir de ölüm. Ölmeyi istemedi mi… Bin yıl yaşamayı ister insan.

Ne olacak sonunda?

Gene ölecek.

Ölüme koştukça müslümanlar aziz oluyor. Dedelerimiz öyle yaptılar.

Allah bize de has müslüman olmayı nasip etsin. Sulh, sükûn zamanında kötü günlerin ihtimalini düşünüp ciddi çalışmayı nasip eylesin.

Sulh, sükûn zamanında Marmara'nın, Ege'nin, Akdeniz'in sahillerini doldur, çıpıl çıpıl keyif yap, zevk yap, yere yat, bira şişesini yukarıdan kaldır, lıkır lıkır ağzına mı geliyor, burnuna mı geliyor… Anlatıyorlar bunları. Yatmış sokağa. Bira şişesi yukarıdan lıkır lıkır döküyor.

Bakalım ağzına tam isabet edecek mi?

Sen böyle yazın çalarsan kışın oynarsın soğuk geldiği zaman, Ağustos Böceği gibi. O zaman da kışın oynarsın.

Geniş, ferah zamanda Allah'ın kulluğunu bilir de Allah'a güzel kulluk edersen Allah sana sıkıntılı zamanında yardım eder.

Bu güzel sulh sükûn zamanlarında gözümüzü açmalıyız. Teşkilatlanmalıyız, silahlanmalıyız, güçlenmeliyiz, kuvvetlenmeliyiz ki düşman fırsat bulamasın.

İki paralık İsrail "icabında Türkiye'ye de sataşırım" dediği zaman "gık" diye ses çıkmıyor.

Olur mu?

Yunanistan bizimle savaşa kalkıyor.

Olur mu?

Bizim tarafa bakarken yüreği ağzına gelmeli. Dağlarımız, ovalarımız, tepelerimiz, gök; demir, silah olmalı.

Neden?

Biz mücahit bir milletiz. Bize en ağır gelen şey birisinin bize efelik taslamaya çalışması.

Olacak şey mi?

Bizim şeyimizden korkmalı. Onun kadını da, çoluğu çocuğu hepsi "Aman bunlara sataşmaya gelmez." demeli. Biz cihadı, cihat aşkını, şehit olma arzusunu terk etmemeliyiz. Terk ettik mi mahvoluruz. Düşman ondan dolayı mahvolacağımızı bildiği için bizi dinimizden uzaklaştırmaya çalışıyor. Dinimizden uzaklaştırınca şehitlik duygusundan da uzaklaştıracak, Allah yolunda malını canını vermek duygusundan da uzaklaştıracak diye tamah ediyor ona.

Adam hıristiyan, bizi dinimizden çıkarmaya çalışıyor.

Bre Allah'tan korkmaz mısın nâmübarek herif? Niye müslümanı dinsiz yapmaya uğraşıyorsun?

Dinsiz olsun daha iyi, müslüman olunca bana zararı daha çok oluyor.

Sen Allah'tan korkmaz mısın?

Sen hani güya Allah'a inanıyorsun.

"Olsun, önce onu dinsiz yaparım, ondan sonra kandırırım. Dinsizlikten cahilliğe düşürdükten sonra Hıristiyanlığa sokarım." diyor.

Var, soktuğu da var. Gittiğimiz diyarlarda gördük. Babası, dedesi müslüman, torun İslâm'dan uzak. Eğitilmemiş. Mektep medrese, din iman, Kur'an öğrenmemiş. Dinden imandan uzaklaşmış.

Allah çocuklarımızla, zürriyetlerimizle, torunlarımızla kıyamete kadar evlatlarımızla bizi müslüman eylesin. Bizim neslimizden fâsık, fâcir, müşrik, kâfir, mürted getirmesin. Münafık, zalim getirmesin.

Bir hadîs-i şerîf daha okuyalım.

Yüşemmitü'l-âtısü selâsen fe-in zâde fe-in şi'te fe-şemmithü ve in şi'te fe-küffe.

"Müslümanın bir hapşırması vardır…" Hapşu tarzında, buna Türkçede "hapşırmak" diyoruz. Burnunun bir yerinde gıcıklanmadan olan bir şey. Biraz nezlemsi bir durumdan olabilir. Soğuk almadan, birden bir güneşten olur, birden bir soğuktan olur, bir soğuk su içtiğin zaman üç dakika sonra olur.

Bu hapşırmak olduğu zaman müslüman o kimseye dua edecek. Yerhamukallah diyecek. Hapşıran kimse elhamdülillah diyecek, "Allah'a hamd ü senâlar olsun." diyecek. Dinleyen kimse de yerhamukallah, "Allah sana rahmet eylesin, merhamet eylesin." diyecek. O da cevabında yehdînâ ve yehdîkümullah veyahut yehdîkümullahu ve yuslîhu bâleküm diyecek. "Sizi ve bizi Allah hidayetinde daim etsin, kalbinizi ıslah eylesin." mânasına gelen dualar edecek.

Neden bunlar?

Hz. Âdem atamız yaratıldığı zaman, ilk uyandığı zaman hapşırmış. O zaman bir elhamdülillah demiş. Melekler de yerhamukallah demiş. Onun aziz hatırasına Hz. Âdem dedemizden itibaren böyle oluyor bu iş. Hapşırınca hapşıran elhamdülillah diyecek. Ötekisi de yerhamukallah diyecek. Ötekisi de tekrar ona dua edecek yehdînâ ve yehdîkümullah veya yehdîkümullahu ve yuslîhu bâleküm diyecek.

Peki, çok hapşırırsa?

Bazen de bir seri hapşırıyor. Şaap, şuup böyle devam ediyor.

Çok hapşırırsa ne olacak?

Bu hadiste buyuruyor ki Peygamber Efendimiz;

"Aksıran kimse üç defa böyle dua ile, yerhamukallah diye teşmit edilir. Eğer daha fazla yaparsa, o zaman istersen gene söylersin, istersen bırakırsın."

Çünkü üçten fazla olunca iş, demek ki hastalıktan dolayıymış diye oluyor. O zaman mecburiyet kalkıyor ama istersen gene dua et.

Müslüman müslümanın aksırması ile bile ilgilenecek. Hapşırması ile bile ilgilenecek. Ondan sonra dua edecek, selam verecek. İşte bunlar İslâm'ın enteresan, İslâm'a mahsus şeylerinden.

Böyle şeyleri niye anlatıyor Peygamber Efendimiz?

Peygamber Efendimiz neleri anlatmamış ki...

Peygamber Efendimiz'in hadîs-i şerîflerini niçin okuyoruz?

Peygamber Efendimiz bize yemek yemeyi, oturmayı, kalkmayı, hapşırmayı, hapşırana ne söyleneceğini öğretmiştir, yolda karşılaştığımız zaman ne yapacağımızı, tırnakları nasıl keseceğimizi, koltuk altlarının nasıl kıllarını izale edeceğimizi öğretmiştir, hanımla, hoca ile nasıl konuşulacağını öğretmiştir, çarşıda nasıl alışveriş…

Her şeyi öğretti! Allah razı olsun. Bizim en büyük mürebbimiz, terbiyecimiz, en büyük muallimimiz, en büyük örneğimiz Peygamber Efendimiz. Hiçbir şeyimizi bırakmadı.

Müslümanlar Peygamber Efendimiz'in hadislerini bilmek ölçüsünde iyi müslümandır, Peygamber Efendimiz'in hadîs-i şerîflerini bilmekteki cahil

likleri ölçüsünde zayıf müslümandır.

Harem-i Şerîf, Peygamber Efendimiz'in Mescid-i Saâdeti veya Mekke-i Mükerreme'deki, Kâbe-i Müşerrefe'nin etrafındaki mescit.

Mısırlı hanım, bakıyorsun.

Allah!

"Ya sen, hacı hanım müslüman değil misin?"

Müslüman.

Müslüman olmasa sokmazlar zaten. Müslüman, Mısır'dan gelmiş.

"Peki, bu göğsün niye açık? Mübarek, bu saçlar niye görünüyor? Bu boyun niye açık?"

Ondan sonra bir Mısırlı ahbabı ile karşılaşıyor. Merhaba makamında, ehlen ve sehlen bilmem ne, el sıkışıyor.

Kadınla erkeğin el sıkışması var mı İslâm'da?

Yok!

Ondan sonra yanak yanağa cup cup öpüşüyorlar.

O da var mı, bu da nereden çıktı?

O da yok.

Neden?

Hadîs-i şerîf kültürü yok. Peygamber Efendimiz'in âdâbından haberi yok.

Nereden haberi var?

Batılılar Mısır'a hâkim olduğu zaman bunlara şapur şupur öpüşmeyi, el sıkışmayı öğretmiş. Açık saçık gezmeyi öğretmiş. Onlar da dedelerinin İslâmî yolunu unutmuşlar. Harem-i Şerîf'te bile unutmuşlar.

Çok duaya muhtacız, çok!

Çok hadis okumalıyız.

Peygamber Efendimiz her şeyi öğretiyor.

Öğretmeden de olmaz.

Sen kendi çocuğuna öğretmez misin?

"Evladım sağ elinle ye, yemeğe öyle birden saldırma, kendi önünden al, başkasının tabağına bakma."

Bunlar küçük şeyler. Ama demez miyiz?

Deriz.

Terbiye edeceğimiz için deriz.

Peygamber Efendimiz de biz müslümanları terbiye etmek için en ince âdab ile en güzel şekilde terbiye etmek için her şeyimizi öğretmiş. Tıraşımızı bile öğretmiştir.

"Sakalınızı bırakın, bıyığınızı kısaltın, koku sürünün, dişlerinizi misvaklayın. Ağzınız kirli, sararmış, kokar vaziyette gelmeyin..." diye…

"Cuma günleri yıkanın, gusül abdesti alın…"

Her şeyi öğretmiştir.

Hadis okuyalım. Bak bizim hocamız, şeyhimiz, tarikat şeyhimiz bu Gümüşhaneli Ahmed Ziyâeddin Efendi büyük mürşitlerden, dünyada tanınmış insanlardan; Mısır'da, Arap âleminde herkesin bildiği bir kimse.

Neden bize hadis okumayı vasiyet etmiş?

Niye biz burada, derslerde hadis okuyoruz?

Tasavvuf da, tarikat de, hakikat de şeriatın içinde olduğu için. Hepsi Kur'an'da ve hadiste olduğu için. Onun için okuyoruz. Siz de bunları iyi belleyin. Allah'ın has hâlis kulu olun. Cennetine Cemâli'ne erin.

Fâtihâ-i Şerîfe mea'l-Besmele.

Sayfa Başı