M. Es'ad Coşan Araştırma ve Eğitim Merkezi

Râmûz, 540.

Videoyu istediğiniz yerden başlatmak için metin üzerine tıklayınız.

el-Hamdü lillâhi rabbi'l-âlemîn. Alâ külli hâlin ve fî-külli hîn. Vesselâtu vesselâmu alâ seyyidi'l-evvelîne ve'l-âhirîn ve şefî'i'l-müznibîn ve üsvetine'l-haseneh Muhammedini'l-Mustafâ ve âlihî ve sahbihî ve men tebi'ahû bi-ihsânin zevi'd-sıdkı ve'l-vefâ.

Emmâ ba'dü

Fa'lemû eyyuhe'l-ihvân fe-inne efdale'l-hadîsi kitâbullâh ve efdale'l-hedyi hedyü seyyidinâ Muhammedin sallallahu aleyhi ve sellem ve şerre'l-umûri muhdesâtuhâ ve külle muhdesetin bid'ah ve külle bid'atin dalâleh ve külle dalâletin ve sâhibehâ fi'n-nâr.

Kâne izâ kebbera li's-salâti neşera esâbi'ahû.

Nukile ve ruviye an ebî hureyrete radıyallahu anh.

Aziz ve muhterem kardeşlerim!

Allah'ın selâmı, rahmeti ve bereketi üzerinize olsun. Rabbimiz iki cihan saadetine cümlenizi nâil eylesin.

Yeni bir Hicrî yıla girdik. 1410 sene-i hicrîyyesindeyiz. Muharrem ayındayız. Muharrem'in aşûresi iki gün önce geçti.

Allah bu yeni seneyi Ümmet-i Muhammed hakkında hayırlı eylesin. Sebeb-i fevz ü felâh eylesin. Sizlere ve bizlere rızasına ulaşmayı nasip eylesin.

Muhtelif gayrimüslim diyarlarını gezdim. Kendi ülkemize geldiğimiz zaman yüreğimi tuttum. Sanki kendi ülkemize gelmemişiz gibi; insanların büyük çoğunluğunu Allah'ın emirlerine âsi, İslâm'ın yolundan uzak, kâfirlerden daha da aşağı durumda, şeytana uymuş, nefse tâbi olmuş gördüm.

Allah âhirzamanın fitnelerine bizleri bulaştırmasın. Şeytana uydurmasın. Nefsin oyunlarına düşürmesin. Rızasından hariç iş yaptırmasın. Sayfiyelermiş, plajlarmış, denizlermiş, gezmelermiş diye rızasına aykırı, gazabını celb edici çirkin durumlara düşenlerden eylemesin. O kardeşlerimizi de lütfuyla ıslah eylesin. Kahrıyla, gazabıyla memleketimiz ahâlisini terbiye etmesin.

Ümmet-i Muhammed için, biz müslümanlar için en önemli nokta Kur'ân-ı Kerîm'e sarılmaktır. Kur'ân-ı Kerîm'e sarılmanın en aşikâr şekli de Peygamber Efendimiz'in sünnetine uymaktır. Çünkü Kur'ân-ı Kerîm;

Bismillâhirrahmânirrahîm.

Kul in küntüm tuhibbûnellâhe fe't-tebi'ûnî âyet-i kerîmesini ihtiva ediyor. Eğer Allah'ı seviyorsa, insanların Peygamber Efendimiz'e uyması lazım. Kur'an'a sarılana, Kur'ân-ı Kerîm; "Bak Resûlullah orada, ona tâbi ol, onun peşinden yürü, onun emirlerini tut." demiş oluyor.

Muhterem kardeşlerim!

O bakımdan hepimiz için en önemli nokta; hani "azı dişleriyle ve sımsıkı ısırıp da yakalamış gibi" derler, hadîs-i şerîflerde öyle ifade ediliyor, İslâm'a öyle sarılmamız lazım. İslâm'ın en küçük bir emrinden, hükmünden küçücük bir taviz verdik mi, o taviz büyür büyür, kocaman bir yara olur. Onun için ailemizde, kendi nefsimizde, yaşayışımızda, hayatımızda, ticaretimizde asla İslâm'dan tenzilât yapmayalım, taviz vermeyelim. Allah'ın emirlerine sırt çevirmeyelim. Resûlullah'ın sünnetinden uzak düşmeyelim. Ehl-i küfre benzemeyelim. Günde 40 defa;

İhdine's-sırâta'l-müstakîm, sırâtallezîne en'amte !aleyhim ğayri'l-mağdûbi 'aleyhim ve le'd-dâllîn. diye dua ediyoruz. Bu duanın şuuruna erelim. "Yâ Rabbi! Kendilerini sevdiğin, kendilerinden razı olduğun, in'am ve ihsan eylediğin, taltif eylediğin, mükâfatlandırdığın kulların yoluna bizi sok. Bizi sapıtmışların, şaşırmışların, dalâlete düşmüşlerin, senin gazabına uğramışların yoluna kaydırma." diye günde 40 defa, 40 rekâtta, nafile namaz kılmıyorsak bile farzlarla, sünnetlerle bu kadar söylemiş oluyoruz. Bunun şuuruna erelim de kılık kıyafetimizden yaşayışımıza, düşüncemize kadar her şeyimizde ufacık bir taviz dahi vermeyelim. Tam Resûlullah Efendimiz'in yolunca yürüyelim.

Zaten burada bizim yıllardır yapmak istediğimiz, anlatmak istediğimiz şey de budur. Yani bu fikri benimseyebilmiş olan bir kardeşimize ne mutlu! Kur'an yolunda yürüyecek, Peygamber Efendimiz'in sünnetine sarılacak...

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem hazretleri müjdeliyor ki;

Men temesseke bi-sünnetî 'ınde fesâdi ümmetî fe-lehû ecru mietü şehîdin. "Kim benim ümmetimin âhirzamanda, şaşırıp bozulduğu zamanda, benim sünnetime sımsıkı sarılırsa, ona 100 tane şehit sevabı verilecek."

Yüz şehit sevabı kadar sevap alacak. Halbuki tek bir şehit sevabıyla insan cennete girecek. Bi-gayri hisâb cennete girecek. Allahu Teâlâ hazretleri şehitlerden hesap sormayacak. Duhûl-i evvelîn ile onlar cennete girecekler. Bir şehit sevabı bile insanı ihyâ etmeye yetip artacakken, 100 şehit sevabı veriyor sünnet-i seniyyeye sarılana!

Onun için, gelin bırakalım bu şeytanın oyunlarına gevşek gevşek durup da tutunmayı, yakalanmayı; Resûlullah Efendimiz'in sünnet-i seniyyesine sımsıkı sarılalım. Her işimizi ona göre ayar edelim, ona uyduralım. Giyimimiz, kuşamımız, hayat tarzımız, yaşam tarzımız sünnet-i seniyyeye uygun olsun, iki cihan saadetine nâil olalım.

Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz'in nasıl yaşadığını, Gümüşhaneli Ahmed Ziyaeddin hocamız rahmetullahi aleyh, hadislerden müteşekkil bir koleksiyon olan Râmûzü'l-ehâdîs'i yazdıktan sonra arka tarafına toplamış, 50-60 [43] sayfa kadar. Kâne Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem yef'alü kezâ, kezâ, kezâ... "Resûlullah Efendimiz şöyle yapardı, böyle yapardı..." diyerek, onu örnek edinelim, ona uyalım diye ayrıca kâne ile başlayan Resûlullah'ın îtiyadını ifade eden rivayetleri ayrıca toplamış. Hadisler de Peygamber Efendimiz'in sözleri ama, îtiyadı da budur, bu idi diye, Resûlullah Efendimiz'in rivayetlerini arkasına kaydetmiş. Şimdi onların 540. sayfasındayız.

Başta Peygamber sallallau aleyhi ve sellem Efendimiz hazretleri olmak üzere onun âlinin, ashabının, etbaının ve cümle evliyaullahın, Hz. Adem atamız aleyhisselam'dan Peygamber Efendimiz'e kadar yeryüzünde gelmiş geçmiş, vazife görmüş cümle enbiya ve mürselinin, Peygamber Efendimiz'den sonra Peygamber Efendimiz'in vârisi olarak ulemâ-i muhakkikîn, meşâyih-i vâsilîn olarak Ümmet-i Muhammedin irşadı ile, talim ve terbiyesi ile meşgul olan sâdât ve meşâyih-i turuk-u aliyyemizin ruhları için, bu hadisleri bu rivayetleri bize nakil ve rivayet etmiş olan ravilerin ve alimlerin ruhları için, eseri yazmış olan Gümüşhaneli Ahmed Ziyaeddin Efendi hocamızın ruhu için, kendisinden feyiz alıp yetiştiğimiz Muhammed Zahid Kotku hocamızın ruhu için, vesair turuk-u aliyye sâdât ve meşâyih-i hulefâsının ruhları için, uzaktan yakından bu rivayetleri, hadisleri dinleyip de tefeyyüz etmek üzere sevap kazanmak niyetiyle, halis kalp, temiz niyet ile buraya gelip bunları dinlemeye gayret eden siz kardeşlerimizin de âhirete göçmüş bütün sevdiklerinin ve bütün yakınlarının ruhları için ve camimizin etrafında ve İstanbul'da metfun bulunanların, Fatih Sultah Mehmed Han'ın, mücahitlerin, şehitlerin de ruhları dahil olmak üzere ruhlarına bir Fâtiha üç İhlâs-ı Şerif okuyalım öyle başlayalım...

540. sayfanın ilk rivayeti, Ebû Hüreyre radıyallahu anh'ten Tirmizî ve Hâkim'in Müstedrek'inde kaydedilmiş.

Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz namaz kılarken tekbir getirecek. İzâ kebbere li's-salâti. "Namaz için Allahu ekber diye tekbir getirirken -iftitah tekbiri diyoruz ya.- parmaklarını sımsıkı kapatarak değil de yayarak, açarak [tekbir alırdı.]" Hani askerde bazıları şöyle selam çakıyor, ellerini, parmaklarını şöyle kapatıyor. Her şeyin bir usûlü var.

Namazda Allahu ekber demenin usûlü neymiş?

"Efendimiz parmaklarını açarak Allahu ekber derdi. " Yani "Parmaklarını açarak yapardı." diye böylece kaydetmiş.

Biliyorsunuz biz bu namazı babalarımızdan, dedelerimizden öğrendik kılıyoruz. Allah hepsinden razı olsun. Bize bilerek, bilmeyerek, farkına varmadan İslâm'ın bütün inceliklerini öğretmiş onlar; büyüklerin yanında şöyle yapılır, şöyle oturulur, böyle kalkılır, namaz şöyle kılınır, böyle kılınır… Ama onların her birinin bir mesnedi, bir delili var. Delilsiz olmaz, sünnete aykırı iş olmaz. Dinde Peygamber Efendimiz'in sünnet-i seniyyesine uymayan aykırı iş çok yanlıştır, bid'attır ve bid'atı çıkartan da bid'atın kendisi de cehenneme gideceğinden insanı çok zarara uğratır.

Müslümanın ana gayesi nedir?

Efendimiz'e her bakımdan uymak.

Efendimiz nasıl kılardı?

Efendimiz, sallû kemâ raeytumûnî usallî. "Benim namaz kılışıma bakın, beni nasıl namaz kılıyor görüyorsanız o tarzda kılın." buyururdu. Tabii Peygamber Efendimiz'in her şeyine dikkat etmişler. Sakalının kıllarını ziyan etmemişler. Berber tıraş ederken kıllarını hatıra, yadigâr diye saklamışlar. Efendimiz'in her şeyine büyük ihtimam göstermişler. Bir hırkasını ta o zamandan bu zamana kadar saklamışlar da bizim beldemizde Hırka-ı Şerif Camii'ni şereflendiriyor. Hiçbir şeyini kaçırmadan, büyük bir dikkatle takip edip Efendimiz'e sevgilerinin, bağlılıklarının izi, emaresi olarak [korumuşlar.] Namaz kılışına da dikkat etmişler.

Tekbiri nasıl alıyormuş Efendimiz?

Parmaklarını açarak Allahu ekber diye alıyormuş. Öteki namazın diğer şekilleri de başka rivayetlerde gelecek. Onlar bütünlendiği zaman işte bizim namaz kılışımız ortaya çıkıyor. İkamet getirişimiz, ezan, oruç, hac ortaya çıkıyor. "Hacda Efendimiz işte şöyle yapmış, böyle tavsiye etmiş." diye...

Dinimizin bütün şeylerini [esaslarını

emirlerini] nereden alıyoruz?

Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz'den alıyoruz. Bir insan çıkar da;

"Canım benim elimde Kur'an var, başka şeye aldırmam." derse ne olur?

Çok büyük şaşkınlık, çok büyük cahillik, çok büyük gafillik olur. Be hey gafil! Be hey zalim! Be hey cahil! Madem bilmiyorsun, sussana!

Bu Kur'an'ı sana kim getirdi?

Allah indirdi.

Kime indirdi?

Resûlullah'a indirdi.

Kim tebliğ etti?

Resûlullah tebliğ etti.

İnceliklerini kim açıkladı?

Resûlullah sallallahu aleyhi ve sellem açıkladı.

Onun için, kim "Bana Kur'an yeter!" diye sırtını dayayıp da şöyle kurulursa, [konuşursa] bilin ki cahildir!

Evet, Kur'ân-ı Kerîm Allah'ın kitabıdır, Resûlullah da Allah'ın resûlüdür. Onun sünneti de Kur'ân-ı Kerîm'in en güzel tefsiridir, en güzel açıklamasıdır. Allah emretmiş, Resûlullah Efendimiz uygulamış, tatbik etmiş. Ondan sonra müslümanlara numûne olmuştur.

Her işimizde buna dikkat edelim. Soralım;

"Resûlullah Efendimiz şu işte nasıl yapardı?

Şöyle bir durumda nasıl hareket ederdi?"

Soralım, göreceksiniz, hayatınız ne kadar güzel olacak; ne kadar feyizli, ne kadar ecirli, ne kadar sevaplı olacak.

Allahu Teâlâ hazretleri bizi bir göz yumup açıncaya kadar Resûlullah Efendimiz'in yolundan aykırı düşünmesin. Bütün yolların hepsi solda sıfırdır, hiçbir işe yaramaz.

"Ama hocam Avrupalılar var, Amerikalılar var, Ruslar var, Çinliler var..."

Onların hepsinin yolları çıkmaz sokak. Hepsi çıkmaz sokak. Amerika'yı bile gezdim geldim, hepsi yuvada anneleri ölmüş aç kuşların ağzı açık kaldığı gibi, hakka hakikate hasret, âşık bekliyorlar. Bir aklı başında bir insan gidip de şöyle bir birkaç şey anlatı mı müslüman oluyor.

Yahudinin birisi müslüman olmuş; Teksas'lı, petrol kuyularına sahip bir yahudiymiş. Müslüman olmuş, derviş olmuş, iyi bir halde... Ben görmek istedim kendisini, göremedim. New York'da oturuyormuş. Dedim;

"Ya bari hakikaten iyi müslüman olmuş mu yani?" Hani bazen böyle lafta oluyor, bazen de tam olmamış oluyor, yarım yamalak oluyor.

"Hocam kendisine gıpta ediyoruz; öyle mütevazı, öyle dervişâne, öyle mahviyetkârâne hareket ediyor ki hayranız." dediler.

E Allah razı olsun, maşallah. Demek ki Allah nasip edince hidayet geliyor, saadet-i dâreyne eriyorlar.

Bizim için çok acı olur, müslüman ve müslüman bir anne ve babadan doğduktan sonra kâfir olarak ölmek, ne kadar acı!

"Geç hocam geç! Senin anlattığın şeylerin boşluğunu biz çoktan öğrendik!"

Ne öğrendin sen?

Hiçbir şey öğrenmedin. Senin dünyadan haberin yok. Senin Avrupa'dan, Amerika'dan haberin yok. Senin modern ilimden haberin yok. Senin yirmibirinci yüzyılın ilminden, yirminci yüzyıldan haberin yok. Sen küflenmiş kalmışsın, paslanmışsın. Senin mafsalların çalışmıyor.

İkinci rivayet;

Kâne izâ kerabehû emrun kâle: Yâ Hayyu yâ Kayyum bi-rahmetike esteğîsü.

Yine büyük hadis alimlerinden İmam Tirmizî -Allah rahmet etsin, şefaatine erdirsin- Enes radıyallahu anh'ten rivayet etmiş.

"Efendimiz'e üzücü bir iş, bir sıkıntı gelirse başına, derdi ki: Yâ Hayyu yâ Kayyum bi-rahmetike esteğîs." Bu duayı okurdu.

Allah'ın sevgili kulu olduğuna göre Peygamber'e üzücü bir şey gelir mi?

Gelir, muhterem kardeşlerim. Gelmiş. Peygamber Efendimiz buyuruyor ki:

"İmtihanların, sıkıntıların en büyüğü peygamberlere gelir. Ondan sonra evliyâullaha gelir, büyük velîlere gelir. Ondan sonra salihlere gelir. Ondan sonra mü'minlere gelir, derece derece..."

Ya firavunlar?

Firavunlar saraylarda yaşarlar, gafilce ömür geçirirler de sonra Allahu Teâlâ hazretleri firavunları, karunları deryalara, yerin içine batırır, mahveder. Sen onların bir müddet için sarayda yaşadığına, saltanat sürdüğüne aldanma...

Bu dünya rahat dünyası değildir. Mü'min için rahat âhirettedir. Bu dünya mü'minin çalışıp kazanma, Allah'ın rızasına erme dünyasıdır.

"Nerede sevap var?"

Benim kardeşlerim bana müracaat ediyor;

"Hocam emir buyur, müsaade buyur Afganistan'a cihada gideyim."

"Türkiye'de cihat et." diyorum.

Türkiye'de bir sürü gafil, bir sürü cahil, bir sürü düzelecek şey var; bilmiyor. Söylediğin zaman "peki" diyor, anlıyor. Söyleyen yok, anlatan yok. Çalış çabala, bak burada da 55 milyon insan, müslüman evlâdı var; küfre gidiyorlar, ayakları kayıyor, âhiretleri mahvolacak, cehennemde yanacaklar...

Peygamber Efendimiz'e de sıkıntı gelirdi. Sıkıntılar insanları yükseltir. Sıkıntı insanı Allah'a döndürür. Bu insanlar;

İnne'l-insâne le-yetgâ er-reâhü's-tağnâ. "Kendisini müstağni gördü mü, zengin, rahat gördü mü, insanoğlu sapıtır, tuğyan eder, şaşırır." Onun için zenginlerin çoğunun, git zengin semtlerine, zengin mahallelerine; namazla niyazla ilgisi yoktur. İçlerinden bir tane insaflı çıkar da süslü püslü bir küçücük cami yapar, işte oraya gelen gelir, gelmeyen mahrum kalır. Ama git bir gecekondu semtine, iki adımda bir, bir kulübecik, bir camicik [görürsün.]

Neden?

O hasta, o muhtaç, o fakir, o yoksul, "Aman yâ Rabbi! Aman yâ Rabbi!" diyor; biliyor ihtiyacı var, isteği var. Ötekisinin ihtiyacı yok, hiç Allah aklına gelmiyor.

Hangisi iyi?

Peygamber Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem diyor ki; "Vallahi ben sizin fakirliğinizden ziyade zenginliğinizden korkarım."

Neden?

Zengin olup da tuğyan ederse, azarsa, saparsa insan daha fena da ondan.

"Hocam ben zenginim, para kazandım, çok zenginim ama elhamdülillah bak karşındayım, camideyim."

Çocuğundan ne haber?

Çocuğun senin yolunda mı?

Çocuğun senin paranı gördüğü için şımarıyor. İzzet ve lezzet içinde yetiştiği için senin yoluna gelmiyor, sabah namazına kaldıramıyorsun, Cuma'ya getiremiyorsun, oruç tutturamıyorsun. Sen onu küçükken kucağına aldın, okşadın, yanağını öptün, bilmem ne yaptın, büyüdü; senin paranla Allah'ın yolundan uzaklaştı;

"Babam yaşamasını bilmiyor, ah elime bir fırsat geçse bak ben ne güzel yaşarım..." [diyor.]

Bizim zengin bir kardeşimiz, -Allah selamet versin- deniz kenarında bir geniş tarlası, arazisi varmış, kıymetli bir yer, bilmem kaç dönüm... Alelacele satmış. Biraz rahatsızlığı var...

Alelacele satması neden?

Ölmeden evvel şu işten kurtulayım diye...

Alelacele satmış. Satarken damadının bir tanesi demiş ki;

"Baba bana sat..."

Babasının ihtiyacı yok ki, adam zengin, niye satsın damadına? Diyor ki:

"Ben öleceğim, kabre gireceğim, çocuklar benim mirasım diye deniz kenarındaki yere yerleşecekler, sabah akşam mayoyla denize girecekler, mayoyla girenleri görecekler, Allah'ı, namazı unutacaklar. Onlar burada sefa sürecek, benim kabirde kemiklerim sızlayacak. Yağma mı var..." diyor.

Apar topar, alelacele satmış, "Kurtuldum!" diyor.

Denizden uzak bir yerde bir yer almış orada oturmuş. Yani damadına da vermemiş. İstese bağışlar, "Al senin olsun." der. İnsan oğluna, damadına mülk mü satar ama maksat onları cehennem ateşinden korumak.

Muhterem kardeşlerim!

Ne diyor Allahu Teâlâ hazretleri?

Kû enfüseküm ve ehlîküm nâren. "Kendinizi ve aile efradınızı yakıtı insanlar ve taşlar olan cehenneme düşüp yanmaktan koru, koruyun."

Sen korumazsan onlar gider. Nice hoca çocukları, nice alim çocukları, Osmanlıların meşhur filanca zâtın şeyi [çocuğu

torunu,] bakıyorsun zenginleşmiş, konak sahibi, para pul sahibi olmuş, sonra ne olmuş? Bakıyorsun çocuk şaşırmış.

Allah para verdi mi?

"Verdi."

Paranın büyük bir kısmını, çocuğunu has müslüman yetiştirmeye harca. Hoca tut. Hatta çocuğunu en iyisi hoca yap. Madem zenginsin, halktan bir şey istemeyen hocalar çoğalsın. Halktan bir şey almayan, halka bir şey veren hocalar çoğalsın.

"Al bakalım seni biraz yoksul gördüm, benzini sarı gördüm." [deyip] cebine [bir şeyler koysun.]

"A bu hoca ne biçim hoca ya, 50 bin lira tutuşturdu yeşil yeşil, ne güzel para!" filan [desin.] Ondan sonra bir de biraz biraz böylesi görülsün, yani sen çocuğunu [hoca] yetiştir.

"Yok! Mühendis yetiştireceğim de Amerika'ya göndereceğim, doktor yetiştireceğim de şöyle olacak böyle olacak…"

Başkaları olsun, sen kendi çocuğunu has müslüman yetiştir. Bol kitapları al, gönder Arabistan'a, okut Arapça'yı, her şeyi öğrensin. Ver altına arabayı;

"Haydi bakalım hangi köye gideceksen git, hangi gecekondu mahallesine gideceksen git; Allah'ın dinini anlat, Allah'ın emrini bildir, Allah'ın dinine hizmet et de ben de şâd olayım, sen de iki cihanda berhudar ol." diye öyle [yetiştirmek] lazım.

Peygamber Efendimiz'e bela gelirdi, üzüntü gelirdi.

Gelince ne derdi Efendimiz?

Feryad mı ederdi?

Hayır. Derdi ki;

Yâ Hayyu yâ Kayyûm. "Ey Hayy ve Kayyum olan Rabbim!" derdi. "Allah" derdi yani. Yâ Hayyu yâ Kayyûm bi-rahmetike estağîs. "Senin rahmetine iltica ediyorum, Senin rahmetinden medet ediyorum, imdat istiyorum yâ Rabbi!" derdi.

Kuluz, zayıfız, biraz midemiz ağrısa yerlere yığılır kalırız. Başımız ağrısa feleğimizi şaşırırız. Dişimiz ağrısa geceleyin doktor ararız, dişçi ararız;

"Aman şu dişi köklesinler atsınlar."

"Ya buna kerpeten tutup çekerken de acır bu."

"Acır ama hocam bu diş ağrısı senin bildiğin gibi değil, köklensin meret de kurtulayım şu ağrıdan." diyor.

Millet geceleyin kerpetenle çektirecek yer arıyor. Kimseyi bulamazsa kapının tokmağına bağlayacak, kapıyı birden hop çektirtecek, dişini çıkartacak diye uğraşıyor.

Ne derdi Peygamber Efendimiz?

O da beşer, o da bizim nümûnemiz. Derdi ki; yâ Hayyu yâ Kayyûm. "Ey Hayy ve Kayyum olan Allah, ey benim Rabbim! Senin rahmetine iltica ederim. Senin rahmetinden medet umarım. Senden dilerim. Bak başıma bir sıkıntı geldi; sen halimi görüyorsun. Kurtar beni yâ Rabbi!" derdi, Allah'tan isterdi.

Ne demek "yâ Hayy"?

Hayy, "hayat sahibi" demektir. Allahu Teâlâ hazretlerinin sıfatlarından bir tanesi Hayy'dır. Allahu Teâlâ hazretleri kör bir tabiat kuvveti değildir.

Aptal adam! Dangalak! Sen ne biçim adamsın, ne biçim alimsin?

Kör olan şeyden bu kadar hikmetli bir kâinat nizamı meydana gelir mi?

Tabiat kanunuymuş, bilmem neymiş, şöyleymiş, böyleymiş…

Allahu Teâlâ hazretleri hayy u kayyûm. "Hayat sahibi, kudret sahibi, kendi zâtıyla kâim, kimseye muhtaç değil, her şeyi yaratıyor, her şeyi yönetiyor." O'nu anlasana!

Peygamber Efendimiz yâ Hayyu yâ Kayyûm derdi.

"Kayyum" ne demek?

"Kendi zâtıyla kâim." demektir. Kâim bi-nefsihi. "Kendi zâtıyla kâim." Kimseye muhtaç değil, Alemlerden müstağnîdir: Ğaniyyün 'ani'l-âlemîn. Kulların ibadetine ihtiyacı yok.

Bir teknik üniversite profesörünün çocuğu ilkokulda, bizim ihvanımızdan bir hacı hanımın talebesi... Din dersinde bizim hacı hanım demiş ki;

"Allah'ın emirleri var çocuklar, Allah'ın emirlerine farz denir. Allah'ın emirlerini tutmazsa, Allah gazap eder. Tutanlara mükâfat verecek. O emirleri tutmak lazım. O emirlerden bir tanesi namazdır, bir tanesi oruçtur, bir tanesi zekâttır, bir tanesi hacdır…" Saymış böyle.

"Sınıfın en çalışkan çocuğu kalktı arkadan" diyor;

"Hocam" demiş, "Allah bize mecburi mi kıldı namaz kılmayı?"

"Farz, mecburi, evet."

"Yani benim de kılmam mı lazım?"

"Evet yavrum senin de kılman lazım."

"Peki öğretmenim o halde söz veriyorum, ben bunun böyle bu kadar mecburiyet olduğunu bilmiyordum, serbest sanıyordum. Bugünden itibaren bu namazı muntazaman kılacağım öğretmenim, söz veriyorum sana." demiş.

"Sınıfın süper talebesi, en çalışkan talebe kız, terbiyeli, güzel giyimli, temiz, pak bir talebe." diyor.

"İyi yaparsın evladım, uygun olur evladım, ben de memnun olurum." demiş.

Kız başlamış o günden itibaren namaz kılmaya ama birkaç gün sonra kürklü bir hanım gelmiş okula;

"Filanca öğretmen kim?" Bulmuş kızının öğretmenini, demiş ki;

"Siz bizim kızın hocası mısınız? Falanca mısınız?"

"Evet oyum."

"Bizim kızımız evde namaza başladı. Sabah namaz kılıyor, akşam namaz kılıyor, yatsı namaz kılıyor. Söyleyin de daha bu küçük, kılmasın." demiş.

"Hanımefendi!" demiş, "Hiç ben 'namaz kılın' dedikten sonra 'kılmayın' der miyim çocuğa? Bir kere 'kılın' demişim onun mecbur olduğunu, gerekli olduğunu, farz olduğunu söylemişim. Şimdi ağzımdan çıkanı geri alır mıyım? Sonra ben emretmiyorum ki, Allah emrediyor."

Kadın tabii kültürü yok, dini bilgisi yok; hoca hanım bilgili. O gitmiş.

"Bir zaman geçti." diyor, "Saçları dökülmüş, iri yarı, güzel lacivert elbise giymiş, lacivert elbiseye uygun asortik, güzel bir kırmızı kravat takmış, parmakları altın yüzüklü, kerli ferli bir adam geldi." diyor.

"'Filanca öğretmen siz misiniz?' dedi" diyor.

"'Evet benim' dedim" diyor.

"Burada mı konuşalım müdürün odasında mı konuşalım?" demiş.

"Baktım" diyor, "pabuç pahalı..." Yani adam tehdit ediyor. Müdürün odasında konuşmak ne demek? Yani müdürün nüfuzunu, baskısını kullanmak istiyor. Sakin sakin;

"'Buyurun, bir isteğiniz varsa burada söyleyebilirsiniz' dedim." diyor. "Anladım ama abanın altından sopa gösteriyor bana." diyor. "Müdürün yanında mı konuşalım" derken.

"Ben filancanın babasıyım. Teknik Üniversite'de de profesörüm." demiş.

Teknik Üniversitede profesör olduysan ol, bana ne yani... Din ilmi başka, ötekisi başka.

"Ben" demiş, "Amme cüzünü de okudum küçükken, babam camiye de getirdi." demiş. "Allah'ın kulların ibadetine ihtiyacı yoktur. Hele küçük bir kızın ibadetine hiç ihtiyacı yoktur." demiş. "Siz bizim çocuğu namaza başlattırmuşsınız. Havalar soğuk; kalkıyor, geceleyin abdest alıyor. Sabahleyin uykusunu bölüyor. Sıhhati bozulacak şu çocuğun. Soğuk su ile abdest alıyor." demiş. Mazeret, kaytarma yolları, şeytan içinde kışkırtıyor boyuna... Yani hani kömürlü vapurlara aşağıdan boyuna kürekçilerin kazanına kömür attıkları gibi, şeytan aşağıdan kazanına kömür attıkça, bu adamın göğsü kaynıyor fongur fongur, ondan sonra kızgın...

"Beyefendi" demiş, "Bak 'ben de dini bilirim' diyorsunuz, 'amme cüzünü okudum' diyorsunuz, ama bilmiyorsunuz. Allah'ın elbette senin kızının da ibadetine ihtiyacı yok, büyüklerin de ibadetine ihtiyacı yok. Sanki caminin imamının ibadetine ihtiyacı var mı? Cemaatin ibadetine ihtiyacı var mı Allah'ın? Hacıların haccına ihtiyacı var mı? Oruçluların orucuna ihtiyacı var mı? Biz muhtacız efendi!" demiş, "Muhtaç olan biziz. Rabbimiz'in rahmetine biz muhtacız, biz onun için ibadet ediyoruz." Çok güzel böyle sözler söylemiş.

"Adam cevap veremedi, mahcup oldu, kızardı." diyor. Profesörlüğü sökmemiş yani. "Onun üzerine" diyor, "pürhiddet 'Allah'a ısmarladık' bile demeden kalktı gitti." diyor.

"Dur bakalım bunun arkasından bize nereden ne gelecek filan diye beklerken" diyor, "bir de baktım çocuğunu benim sınıftan aldılar, başka mektebe kaydettirdiler." diyor. Çocuğu namaz kılan bir kimse oldu diye oradan almış.

"Ama aylar geçti aradan, bir mektup aldım" diyor;

"Sevgili öğretmenim! Beni senden ayırdılar ama sınıfta sana verdiğim söze hâlâ sâdığım, namazıma devam ediyorum." demiş.

Allah bizi vefalı kul etsin.

Allah'ın rahmetine bizim ihtiyacımız var, Allah'ın bizim ibadetimize ihtiyacı yok ki! Onun için yalvaracağız, isteyeceğiz O'nun rahmetinden, boynumuzu bükeceğiz;

"Yâ Rabbi! Kaderine de rızamız var, takdirin de hoş, kahrın da hoş, lütfun da hoş ama benim bir dua hakkım var ya, affet yâ Rabbi! Bağışla yâ Rabbi! Kaldır yâ Rabbi şu suçu, şu belayı başımdan. Şu sıkıntımı gider yâ Rabbi!" diye isteyeceğiz.

Ne olur isteyince?

"İstemek ibadettir." Bir daha söylüyorum, "Dua etmek, istemek ibadettir." Üç olsun, "Dua etmek, istemek ibadettir." Namaz kılmak, oruç tutmak, hacca gitmek, Kur'an okumak gibi istemek gibi;

ed-Du'âu hüve'l-ibâdetü. "Dua ibadetin ta kendisidir." Özüdür, iliğidir, iç tarafıdır. Kaymaklı güzel yeridir. Çünkü sen biliyorsun Rabbinin Rabbin olduğunu, kendinin [O'nun] kulu olduğunu, âciz olduğunu; boynunu büküyorsun, istiyorsun. İbadet, sevap... Allahu Teâlâ hazretleri;

Ve kâle rabbukumu'd'ûnî estecib le-küm. buyurmuş. "Kullarım bana dua edin!" diye kendisi teşvik ediyor. Baş üstüne! İşi olmasa bile insanın, isteği olmasa bile istemesi lazım.

Neden?

Allah "bana dua edin" diyor.

Men lem yed'ullâhe gadibellâhu 'aleyhi. "Kim Allah'a dua etmezse, Allah ona gazap eder." Dua etmeyene gazap eder Allah. İsteyene kızmaz, istemeyene kızar.

Onun için Efendimiz'in hayatını bir okuyun.

Efendimiz her şeyinde ağzı dualı bir insandı, her şeyinde... Pabucunu giyerken besmele-dua, camiye girerken besmele-dua, camiden çıkarken dua, elbise giyerken sağ elini sokar dua, çıkartırken dua, banyoya girerken dua, yüznumaraya girerken dua, çıkarken dua, yeni meyve yerken dua... Efendimiz'in her şeyi duadır. Sabahtan akşama, işi gücü her şeyi dua.

Neden?

Ayan beyan müşahede halinde olduğu için, Rabbiyle nâz ve niyâz halinde öyle ağzı dualı... O da bize işte numûne. Onun için isteyin, dua edin. Duanızı kendiniz için yapmayın, arkadaşlarınız için de yapın. Beni de duada unutmayın. Ben de sizi duada unutmayayım, beraberce Allah'ın rahmetine erelim.

Kâne izâ kerihe şey'en rüiye zâlike fî-vechihî.

"Efendimiz bir şeyden hoşlanmadığı zaman yüzünde bir değişiklik hemen peydâ olurdu. Hoşlanmadığı yüzünden anlaşılırdı." "Efendimiz bu işten pek memnun kalmadı." diye yüzünden anlaşılırdı, hava derhal bulutlanırdı, Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem'in yüzü değişirdi hoşlanmadığı zaman. Hoşnutsuzluğunu beyan ederdi. Razı olmadığı bir şeye susmazdı Efendimiz.

Ne idi huyu?

Peygamber Efendimiz'in o güzel huylarından bir huyu nedir?

Beğenmediği, hoşlanmadığı bir şey olduğu zaman susmazdı, söylerdi!

Sen söylüyor musun? Ben söylüyor muyum?

Susa susa bu hâle geldi bu cemiyyet. Sen susuyorsun, hoca susuyor, müftü susuyor, Diyanet İşleri başkanı susuyor, bakan susuyor, hakim susuyor, polis susuyor, milletvekili susuyor... Susa susa dut yemiş bülbüllere döndü millet. Herkes susuyor, gerçekler söylenmiyor. Ama adama sorsan, tek başına, bakıyorsun;

"A imanı var ya bu adamın, hayret!" Eviriyorsun, çeviriyorsun maşaallah! İyi...

Peki niye susuyorsun?

Millet susuyor. Efendimiz'in huyu bu değil. Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem hazretleri hoşlanmadığı bir şey oldu mu yüzü pat değişirdi ve söylerdi.

Onun için sünnetin üç çeşidi vardır; fiilî sünnet, kavlî sünnet, takrîrî sünnet.

Ne demek takrîrî sünnet?

"Efendimiz'in yanında o iş yapıldı, Efendimiz ses çıkartmadı." Kötü bir şey olsaydı ses çıkartırdı, ses çıkartmadı, demek ki yapılabilirmiş. Buna da takrîrî sünnet derler. O bakımdan bu okuduğumuzdan, istifade edelim.

Ne yapacağız beğenmediğimiz bir şey görürsek, duyarsak?

Lisân-ı münâsip ile onun yanlışlığını söyleyeceğiz;

"Kızım başını ört, haydi yavrum uzun pantolon giy, öyle gel. Haydi evladım bak ezan okundu, abdestini alıver de namaz kılalım, namaz kılmamak olmaz! Haydi evladım bak şöyle yapalım, böyle yapalım... Bugün Cuma'dır, gusül abdestini al da Cuma'ya beraber gidiverelim…" Böyle devamlı etrafımızdaki insanlara hakkı, hayrı söyleyen, tavsiye eden insanlar olacağız.

Ve tevâsav bi'l-hakkı ve tevâsav bi's-sabri.

Hep okumuyor muyuz?

Ve'l-Asr suresini herkes bilir.

Herkes bilir ama kaç kişi yapar?

Fâtiha'yı herkes bilir ama kaç kişi Fâtiha'ya uygun hareket eder?

Fâtiha'ya bile uyamamışız daha. Öyle müslümanlarız ki, daha Kur'ân-ı Kerîm'in Bismillâhirrahmânirrahîm ilk sayfası Fâtiha'sına hayatımızı daha uyduramamışız. Benim görüşlerim böyle. Yani halkı tanıdığım için, halkın arasında gördüğüm için…

Mübarek, bu Kur'ân-ı Kerîm'in 114 sûresi, altı bin küsur âyetini ne zaman uygulayacaksın?

Daha Fâtiha'dasın; daha ilk adımında bocalayıp duruyorsun.

Ömür geldi geçti, ne zaman ehl-i Kur'ân olacaksın? Ne zaman Allah'ın istediği kimse olacaksın?

Allah tevfikini refîk eylesin. Hayırlara muvaffak eylesin. Efendimiz'e hüsn-ü ittabâ nasip eylesin.

Kâne izâ lebise kamîsan bede'e bi-meyâminihî.

Ebû Hüreyre radıyallahu anh'ten.

"Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem bir elbise, gömlek giydiği zaman." nasıl giyerdi?

"Sağ taraflarından başlardı giymeye." Sağından giyerdi önce.

Efendimiz bize her şeyi öğretti. Pabuç giymeyi, yüz yıkamayı, elbise giymeyi, elbise çıkartmayı öğretti. Böylece İslâmî bir hayat tarzı, yaşam tarzı meydana geldi. Sen şimdi bu teraziye koy kendini, ne kadar İslâmca yaşadığını ölç.

Yatışın sünnet-i seniyyeye uygun mu?

Kalkışın Peygamber Efendimiz'in kalktığı zaman mı?

Giyimin Peygamber Efendimiz'in giyimine benziyor mu?

Başına giydiğin Peygamber Efendimiz'in giydiğine uygun mu?

Sözün Peygamber Efendimiz gibi mi?

Davranışın Peygamber Efendimiz'in davranışına benziyor mu?

Ölç, ne derecede müslüman olduğunu anla.

Kâne izâ lakıyehû ehadün min-ashâbihî fe-kâme me'ahu kâme me'ahû fe-lem yensarif hattâ yekûne'r-raculü hüvellezî yensarifu 'anhu ve izâ lakıyehû ehadün min-ashâbihî fe-tenâvele yedehû nâvelehû iyyâhâ fe-lem yenzi' yedehû min-hu hattâ yekûne'r-raculü hüvellezî yenzi'u yedehû min-hu. Ve izâ lakıye ehadün min-ashâbihî fe-tenâvele üzünehû nâvelehû iyyâhû sümme lem yenzi'hâ 'anhu hattâ yekûne'r-raculü hüvellezî yenzi'uhâ 'anhu.

Enes radıyallahu anh'ten rivayet edilmiş hadîs-i şerîf.

Peygamber Efendimiz'in âdet-i seniyyesi nasıldı?

Kâne izâ lakıyehû ehadun min-ashâbihî. "Sahabesinden, o mübareklerden, o etrafındaki müslümanlardan bir kimse Peygamber Efendimiz'le karşılaştığı zaman ayağa kalktı mı, Peygamber Efendimiz de onunla beraber ayağa kalkardı."

O kalktı mı, o da kalkardı, "Ve o adam gitmeden yani o adam ayrılmadan Peygamber Efendimiz ayrılmazdı."

Nezakete bak! Hüküm onun, emir ferman onun, başların tacı o; adam kalktı mı Efendimiz de kalkardı, "Adam izin isteyip gitmedikçe o gitmezdi." Nezakete bak, inceliğe bak! Adam; "Peki yâ Resûlallah, müsaadenizle selâmun aleyküm" diyecek, gidecek, o zaman giderdi; o gidinceye kadar gitmezdi. Kendisi "Haydi ben gidiyorum." demezdi, beklerdi. Buna derler irfan, buna derler edep, buna derler ahlâk, buna derler zarafet, buna derler nezaket.

"Çöl bedevisi" diyorlar, kâfirler.

Çöl bedevisi ama sen öyle bir bedevî gördün mü bir daha, gördün mü emsalini şehirler içinde?

"Yine ashabından birisi kendisine mülâki olsa, elini uzatsa, o da elini ona uzatırdı ve adam elini ondan çekinceye kadar Resûlullah Efendimiz elini ondan çekmezdi."

Musâfaha edecekler ya, Efendimiz'e elini uzattı, o elini uzatınca Efendimiz de uzatırdı, tutardı. Adam elini gevşetip çekinceye kadar Efendimiz elini tutardı. O çekmezdi.

Nezaketi görüyor musun? Zerafeti görüyor musun?

O adam elini çekinceye kadar dururdu, ne kadar durursa dursun...

"Yine sahabesinden bir kimse kendisiyle karşılaştığı zaman kulağını verdi mi, şöyle kulağına yanaştı mı, o da ona yanaşırdı."

Demek ki gizli bir şey söyleyecek, etrafındakiler duymasın. Çünkü Efendimiz umûmiyetle tabii sahabesiyle geziyor. Etrafında ayın etrafındaki hâle gibi mübarek bir insan grubu var. Demek ki yavaş bir şey söyleyecek. O kulağına yanaştı mı, o da onun kulağına yanaşırdı. "O adam ayrılıp gitmedikçe o durumu Efendimiz değiştirmezdi."

Böyle zarafet numûnesi, tepeden tırnağa edep, tepeden tırnağa güzel huy, tepeden tırnağa incelikler dolu, zariflerin zarifi, tariflere sığmayacak zarafette bir insandı Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem.

Allah şefaatine erdirsin. Allah o güzel edeplerden bizlere de nasip eylesin.

Kâne izâ lakıyehü'r-raculü min-ashâbihî mesahahû ve de'â le-hû.

Huzeyfe radıyallahu anh'ten.

"Efendimiz'e sahabesinden bir kimse gelirse, onunla karşılaşırsa Peygamber Efendimiz ona mesh ederdi, elini sürerdi ve ona dua ederdi." Yüzüne, sırtına veya koluna mübarek elini sürerdi, meshederdi.

Onun elinin değdiği yeri cehennem ateşi yakar mı?

Ondan sonra ona dua ederdi. Artık ne derse, "Allah selamet versin, hayırlar versin..." diye dua ederdi.

Biz de öyle yapalım. Biz de karşımıza gelen insana sevgimizi gösterelim. Onun sevgisini kazanmamıza sebep olacak tatlı, güzel, zarif sözler söyleyelim, onun gönlünü alalım. Çünkü gönül yapmak, Kâbe yapmak kadar sevaplı. Gönül yıkmak da Kâbe yıkmak kadar günahlı.

Allahu Teâlâ hazretleri böyle zarif eylesin, gönül yapıcı kullardan eylesin.

Kâne izâ lakıye ashâbehû lem yusafihhüm hattâ yüsellime 'aleyhim.

"Sahabesiyle karşılaştığı zaman Efendimiz sallallahu aleyhi ve sellem, onlara selam vermedikçe musafaha etmezdi."

Önce ne yapıyor?

es-Selâmu aleyküm ve rahmetullah diye selam veriyor, ondan sonra, musafaha.

Musafaha nasıl olacak?

Ellerin başparmakları birbirleriyle tutularak olacak. Şimdi yapılıyor, o Avrupa'dan geldi, o başka türlü.

"Selam!" O da Romalılardan gelme…

Ne demek, selam!

Hitler'in de bir selâmı var; "hay Hitler!" diye… Bizim onunla ilgimiz yok ki! Biz;

es-Selâmu aleyküm diyeceğiz. Ondan sonra da musafaha edeceğiz. Tebessüm edeceğiz.

Tebessümüke fî-vechi ehîke le-ke sadakatün. "Arkadaşının yüzüne tebessüm etmen senin için sadaka vermiş gibi sevap kazandırır." Kaşlarını kaldır biraz. Çatma! kurban olayım, kaşlarını çatma biraz. Biraz gül, biraz tebessüm et; karşındaki memnun olsun. Musafaha et, halini sor... "İki müslüman birbiriyle musafaha etti mi, günahları sapır sapır dökülür."

Neden?

Muhabbet ediyorlar diye; dost diye, birbirini seviyorlar diye…

İki müslüman birbirine düşman olursa ne olur?

Allahu Teâlâ hazretleri, kullarını afv u mağfiret eylediği zamanlarda, "Şu kadar insanı cehennemden âzâd ettim, bu kadar insanı bağışladım, hadi affoldular, mağfiret oldular." dediği zamanlarda, şunun şuna kini var, bunun buna hıncı var, düşmanlığı var; "O kin, o düşmanlık, o hınç geçinceye kadar onları bırakın." diye meleklerine onları ayırttırır muhterem kardeşlerim!

Bizim birbirimize bu hıncımızdan iki yakamız bir araya gelmiyor! Mü'min mü'mine kızıyor; cami cemaati birbirine kızıyor; komşu komşuya kızıyor; kardeş kardeşe kızıyor. Şeytan çok muzaffer olmuş aramızda, ilerletmiş işi. Kardeş kardeşe küskün, düşman, kırgın...

Neden?

"Babamın mirasını şöyle taksim etti de, anamın mirası nöyle oldu da…"

Komşu komşuya düşman, neden?

Efendim, işte şöyle oldu da böyle oldu da bilmem ne de...

Cemaat birbirine düşman, neden?

"Ben ön safa geçecektim de o önden geçti de, o bana omuz attı da…"

Ya burası kavga yeri mi? Burası Allah'ın evi, sen Allah'ın misafirisin, Allah seni görüyor. Biraz hizaya gelsene, dikkat etsene! O ona bir omuz atıyor üç adım sendelettiriyor.

"Hocam mübalağa mı ediyorsun?"

Etmiyorum, gördüğüm şeyi söylüyorum. Gördüm böyle şeyleri, onun için söylüyorum. Yani böyle insanlar var. Bu muhabbet olmayınca ilerleme olmaz.

Peygamber Efendimiz diyor ki;

Vellezî nefsî bi-yedihî. "Şu canım kudreti elinde olan Allah'a yemin olsun ki, and olsun ki." Lâ tedhulu'l-cennete hattâ tü'minû. "Sağlam bir imana sahip olmadıkça cennete giremezsiniz." Ve lâ tü'minü hattâ tehâbbû. "Birbirinizle muhabbet etmedikçe de sağlam imana sahip olamazsınız." Müslüman biribirini sevecek.

Muhterem kardeşlerim!

İngilizlerle Osmanlılar arasında savaş çıkmış. Bizim padişah halife sıfatıyla cihat ilan etmiş. Avustralya'da yaşayan iki tane müslüman, o zaman Avustralya İngilizlerin elinde, onların orada birisi dondurmacılık yapıyormuş, birisi bilmem ne iş yapıyormuş. Rivayete göre birisi Afgan, birisi belki Osmanlı, belki değil.

Avustralya'dan da asker toplamaya başlamış İngilizler, Çanakkale'ye yığacaklar; amcalarımızı, dedelerimizi öldürecekler, şehit edecekler. Onların yüreği dayanamamış bu işe. Askerler trenlere tam teçhizatlı binmeye başlayınca, buraya vapurlarla gönderilecekler, Çanakkale'de müslümanlarla çarpışacaklar diye, o yüreklerine ağır gelmiş. Halife de cihat ilan etti.

Paraları biriktirmişler, silaha yatırmışlar, cephaneye yatırmışlar, bir yerde mevzilenmişler; trenin geçeceği bir yerde yaylım ateşine tutmuşlar treni; çarpışmışlar, çarpışmışlar, çarpışmışlar… Bir tanesi orada şehit olmuş, bir tanesi yaralı ellerine düşmüş, şehirde gezdirmişler, ondan sonra şehit olmuş o mübarek de...

Allah şefaatlerine nâil etsin.

Neden [böyle yapmışlar?]

Buradaki müslüman kardeşine atılacak kurşuna, oradaki rahat halinde rızası yok da ondan. Bu askerler oraya gidecek, Çanakkale'de, benim memleketimde, benim dindaşlarımı, veyahut kardeşimin memleketinde dindaşlarımızı kurşunlayacak diye razı olmamış.

Ben meseleyi inceledim, kitapları karıştırdım, hatta fırsat bulsaydım o hâdisenin cereyan ettiği yere gidecektim. Diyor ki Avustralyalılar;

"Piknik trenine saldırdı."

Yalan! Müslüman piknik trenine saldırmaz. Onlar, askerleri götürdükleri trene "piknik treni" adı vermişler. Yani hani;

Bir gül bahçesine girercesine

Şu kara toprağa girenlerindir.

demiş ya şair [Orhan Şaik Gökyay]...

Hani böyle güle oynaya cihada gitmiş ya dedelerimiz, onlar da oradan mı örnek aldılar ne yaptılarsa; gönderdikleri askerleri, tabii mahzun olmasınlar, ailelerinden ayrılıyorlar, işin ucunda ölüm var diye, pikniğe gidiyor gibi, piknik treni diye adlandırmışlar, ondan. Yoksa teçhizatlı pür silah askerler.

Piknik trenine niye saldırsın?

Yani müslüman öteki müslümanın eza, cefa çekmesine dayanamamış.

Müslümanlar bir vücut gibidir. Nasıl vücudun parmağının ucu bile acısa, bir çıban çıksa, bir şey olsa bütün vücut gece uykusuz kalıyor, ateş basıyorsa, bütün müslümanlar öyledir. Hindistan'da Hindular benim kardeşlerimi öldürürken benim burada canım çıkar. Poliserya'da, Çad'da Fransızlar benim kardeşlerimi öldürürken burada benim canım çıkar. Afrika'nın neresinde kâfirler saldırırken burada benim canım çıkar. Filistin'den benim canım çıkar. Yemen'den benim canım çıkar, Irak'tan benim canım çıkar, İran'dan benim canım çıkar.

Neden?

Müslüman bir vücut gibi olduğu için.

Bak bizim İstiklal Harbine... Libyalı idareci sülalesinden, Sunûsî hanedanından prensler gelmişler, İzmir cephesinde cihat etmişler. Yazmıyor kitaplarımız bunları. Yazsana! Biz de Libyalıları sevelim, Libyalılar da bizi sevse ya!

Niye yazmıyorsun?

Gelmiş adam bak canını vermiş, burada seninle omuz omuza düşmana karşı çarpışmış, niye yazmıyorsun?

Arap düşman, İngilizlerle iş birliği yaptı, bilmem ne filan... Onları tıngır mıngır yazıyorsun da bunu da yazsana!

Yazmazlar onlar! Onların yazmaması normal; biz bulacağız, biz söyleyeceğiz, biz yayacağız! Sen, ben yapacaksın.

Kâfir senin işine gelecek şeyi yapar mı?

Müslümanın müslümanı sevmesini ister mi?

Müslümanlar birlik beraberlik olsun ister mi?

Kumpanyası bozulur, sömürmesi sona erer. Onun için seni sana düşman edecek, onu ona düşürecek, geçecek karşısına gülecek. Birisine para verecek, silah yardımı yapacak, ötekisiyle çarpışsın diye… O onu yenmeye başladığı zaman, öbür tarafa gidecek;

"Bu sana fena saldırıyor, sana bedavadan silah vereyim, sen bununla çarpış." diyecek, ona silahı verecek, bunu kırdıracak. Her atılan kurşunla bir müslüman devrildikçe orada şıkır şıkır oynayacak.

Buna ne derler?

Şemateti a'dâ derler; "düşmanın şamata yapıp şıkır şıkır oynaması..."

Düşmanı güldürmek yakışmaz müslümana. Müslüman müslümanı sever, korur ve kollar. Allahu Teâlâ hazretleri o şuurda eylesin.

Kâne izâ lem yahfaz isme'r-raculü kâl: Yebne 'abdillâh.

Etrafında yüz binlerce insan vardı Peygamber Efendimiz'in.

"Efendimiz karşındaki şahsın ismini hatırlayamazsa ne derdi?

Bir şey diyecek, adını hatırlamıyor. "Ömer miydi? Hasan mıydı? Hüseyin miydi?" adını hatırlayamadığı zaman ne derdi?

Yebne Abdillah derdi, "Ey Abdullah'ın oğlu!" Babası Abdullah, kendisi Abdullah, bütün insanlar Abdullah; Allah'ın kulu demek ya. Yebne Abdillah derdi. Yani "Ey Abdullah'ın oğlu, gel." filan diye böyle hitap ederdi. Yani "hişt, bana bak!" vesaire deniliyor, öyle demiyormuş demek ki.

Ne diyormuş Peygamber Efendimiz?

Yebne Abdillah. "Ey Abdullah'ın oğlu, gel." filan diye öyle hita edermiş. O da onun [hitap tarzı.]

Efendimiz'in böyle tatlı şeyleri vardır. Her eşyasının adı var; bıçağının, kılıcının, atının, eğerinin, kaleminin adı var. Böyle isim koyarmış. Her birinin belli ismi var.

Hani zülfakâr nedir?

"Zülfikâr" diyoruz, kılıç adıdır. Onun gibi…

Kâne izâ merra bi-âyeti havfin te'avveze ve izâ merra bi-âyeti rahmetin se'ele ve izâ merra bi-âyetin fî-hâ tenzîhun lillâhi sebbeha.

Ahmed b. Hanbel, Müslim, Ebû Davud, Nesâî, Tirmizî rahmetullâhi aleyhim ecmaîn. Bunlar büyük hadis alimleri, onlar rivayet etmişler.

"Efendimiz Kur'an okurken..." ne yapardı, nasıl hareket ederdi, bu rivayetten onu anlayacağız.

"Bir korku âyeti okuduğu zaman..." Mesela;

Küllemâ ulkiye fî-hâ fevcün se'elehüm hazenetuhâ elem ye'tiküm nezîr. Tebareke sûresinde; "Cehenneme kâfirler, mücrimler atıldığı zaman orada melekler onlara; 'Yahu hiç size bir haberci, bu tehlikeyi bildiren bir ihbarcı gelmedi mi?'" diye sorarlardı.

Tekâdü temeyyezü mine'l ğayz. Yani cehennem kükrüyor, etrafa saldırıyor, zincirlerle zor zapt ediyorlar. "Sanki gayzından, kininden, kızgınlığından şey yapacak [neredeyse parçalanacak.]" gibi.

Böyle bir korku âyeti okuduğunda Peygamber Efendimiz ne yapardı?

Te'avveze. "Allah'a sığınırdı." "Aman yâ Rabbi! Beni bu duruma düşürme yâ Rabbi! Beni bu tehlikeye uğratma yâ Rabbi! Beni yakma yâ Rabbi!" diye, böyle okurken, öyle bir korku âyeti geldiği zaman Allah'a sığınırdı.

"Bir rahmet âyeti okunduğu zaman, okuması esnasında ona rastladığı zaman Allah'ın rahmetini isterdi."

Fî-hâ sürurun merfû'atun. Ve ekvâbun mevdû'atün. Ve nemâriku masfûfetün. Ve zerâbiyyü mebsûsetün.

Cenneti anlatıyor âyetler; şöyle sedirler var, böyle bardaklar dolaşıyor, şöyle ikramlar oluyor…

O zaman ne yapardı Peygamber Efendimiz?

"Yâ Rabbi! Bana da nasip et. İsterim yâ Rabbi! Dilerim ki, bunlara ben de nâil olayım, kavuşayım." diye isterdi.

Korku âyeti gelince Allah'a sığınırdı, rahmet âyetleri gelince "Yâ Rabbi, bu rahmetinden ben de isterim. Beni de hisseyâb et, bana da nasip et." diye dua ederdi Peygamber Efendimiz.

Sonra, "Allahu Teâlâ hazretlerini tenzih ve takdis eden, ululayan bir âyet geçtiği zaman da 'Sübhanallah!' diye Allah'ı tesbih ederdi." Yani Allah'ı anan, Allah'ı anlatan âyetler olduğu zaman da Allahu Teâlâ hazretlerini tenzih ederdi.

Demek ki Peygamber sallallahu aleyhi ve sellem Efendimiz Kur'an'ı nasıl okurmuş?

Sindire sindire, yudum yudum, tada tada, mânasına nüfûz ede ede, dua ede ede…

Biz ne yapıyoruz?

Bir Kur'an okuyuşumuz var ki, arkamızdan kovalıyorlar sanki... Dur be adam! Arkadan kimse kovalamıyor. Bunda bir fayda yok. Demiş ki birisi;

"Yâ Resûlallah ben üç günden kısa zamanda da hatim indirebilirim."

O zaman mânası anlaşılmadığı için "makbul olmaz" buyurmuş.

Sindire sindire okuyacak, dikkat ede ede okuyacak.

Ya sen ve ben nasıl okuyoruz?

"Hocam laf aramızda, okumuyoruz bile."

Okumuyoruz bile, çoğu Kur'an okumuyor. Ramazan'dan Ramazan'a Kur'ân-ı Kerîm'i eline alır.

Var mı her gün Kur'ân-ı Kerîm'den belli miktar okuyan babayiğitler?

Kaç tane?

Müslümanların yüzde kaçı?

Her gün Kur'ân-ı Kerîm'den belli bir miktar okuyan kaç tane müslüman var?

Mânasını anlayan kaçın kaçı?

Anladığı zaman Resûlullah Efendimiz gibi "Aman yâ Rabbi sana sığınırım sana... Aman yâ Rabbi isterim senden rahmetini... Aman yâ Rabbi seni tesbih ederim, takdis ederim..." diyen kaç tane?

Onun için Kur'ân-ı Kerîm'den bir şey elde edemiyoruz. Okuyuşumuzda da bir sakâmetlik, bir sakatlık, bir eksiklik var. Onun için Kur'ân-ı Kerîm'den bir şey olmuyor. Okumuyoruz zaten, çok azı okuyor. Müslümanların çoğu okumasını bilmez, 60-70 yaşına gelmiş, hâlâ, işte maalesef;

"Anam okutmadı, babam okutmadı..."

Ananın, babanın vebali mesuliyeti 15 yaşına kadar. Ondan sonra vebal senin omzuna geliyor. Büluğa erdikten sonra vebal senin; okumamak, öğrenmemek senin hatan; ceza sana gelecek.

Onun için Kur'ân-ı Kerîm'i anlayacağız, okuyacağız. Okurken de böyle okuyacağız ki tadına varılsın ve faydası görülsün.

Kâne izâ merra bi-âyetin fî-hâ zikru'n-nâri kâle: Veylün li-ehli'n-nâr e'ûzu billâhi mine'n-nâr.

"İçinde cehennemin anıldığı bir âyet okunduğu zaman, Peygamber Efendimiz derdi ki: 'Yazıklar olsun cehennem ehline, veyl olsun cehennem ehline. Cehennemden Allah'a sığınırım.'"

Muhterem kardeşlerim!

Bir insanın vasati ömrü 60-70 yıldır, 80 yıldır. Doksanı geçti mi "maşaallah" diyoruz, 100'ü geçti mi "oo!" diyoruz. Yüz on, 120 oldu mu artık kitaplara geçiyor, 150'ye filan ulaşan olduğu zaman neler söyleniyor!..

Bu dünya bu kadar işte. Ortalama 80 yıl diyelim. Ne kadarını yaşadığını hesapla, şu kadar daha yaşacaksın; âhiret ebedî. Burası 80 yıl, âhiret sonsuz. Dipsiz, sonsuz, bitmesiz...

Hüm fî-hâ hâlidûn. "Ebedî cennette nimet var, ebedî cehennemde azap var."

Akıllı insan, 80 yıllık bir fâni lezzete bâki saadeti kurban eder mi, vazgeçer mi ebedî saadetten?

Seksen yılın da zaten yarısı uyku, yarısı çocukluk, yarısı ihtiyarlık, yarısı meşakkat, birazcık bir iyi gün.Onun da tamamı tepeden tırnağa saadet değil ki... Saadetin yanında üzüntü, üzüntünün yanında sevinç, sevincin yanında keder... Zengini de öyle, fakiri de öyle. Ölüm var, hastalık var, dert var, sıkıntı var.

Bu kadarcık, iki para etmez dünya hayatı için âhiret terk edilir mi?

Edilmez. Akıllı insan terk etmez. Akılsız insanlar, imansız insanlar terk eder.

Peki müslüman olup da hiç bu tarakta bezi olmayanlara ne demeli?

Allah ıslah etsin. Dua edelim, çok dua edelim. Allahu Teâlâ hazretleri nevm-i gafletten cümlemizi ikaz eylesin, uyarsın, uyandırsın.

Kâne izâ merra bi'l-mekâbir kâl: es-Selâmu aleyküm ehle'd-diyâri mine'l-mü'minîne ve'l- mü'minâti ve'l-müslimîne ve'l-müslimâti ve's-sâlihîne ve's-sâlihâti ve innâ inşâallâhu bi-küm lâhikûne.

"Kabirlerin olduğu mezarlıktan geçerken Peygamber Efendimiz." ne yapardı?

"Es-selâmu aleyküm diye onlara selam verirdi." "Ey şu kabirlerde yatan ahâli! Allah'ın selâmı sizin üzerinize olsun. Es-selâmu aleyküm ehle'd-diyar." derdi. Ama içeride her çeşit insan olabilir.

Ne derdi?

Mine'l-mü'minîne ve'l-mü'minât. "Mü'min erkekler, mü'min kadınlar." Ve'l-müslimîne ve'l-müslimât. "Müslüman erkekler, müslüman kadınlar." Ve's-sâlihîne ve's-sâlihât. "Salih erkekler, salih kadınlardan müteşekkil olan ey şu kabristanın, ey şu makberenin ahalisi! Sizlere selam olsun." derdi.

Peygamber Efendimiz kâfire selam vermezdi. Kâfirden selâmı tereyağından kıl çeker gibi ayıracak bir hitap eder gibi hitap ederdi.

Bak ne diyor?

es-Selâmu 'aleyküm ehle'd-diyâri mine'l-mü'minîne ve'l-mü'minât diyor. İçeride kâfir varsa hava alır. Yani "Acaba, kazâra, tesadüfen Efendimiz'in duasına ben de nâil olurum da dünyada kâfir olarak yaşadım ama mezarda bu duaya erip şey yapar mıyım [kurtulur muyum?]" Kâfirlere dua etmez Efendimiz, selam vermez.

Ne derdi?

Mesela Mısır'a, Basra'ya, Bahreyn'e mektup yazdı. Oranın ahalisi henüz müslüman değil.

Ne derdi?

es-Selâmu 'alâ men ittebe'a'l-hüdâ. "Allah'ın selâmı hidayete uyanlara olsun." diye dua ederdi.

Öyle, uyarsan gelir, uymazsan bir şey yok. Yani emniyet tertibatlı selam. Öyle herkese eşit olarak değil, mü'min oldu mu kapılar açılıyor, Allah'ın selamına eriyor; mü'min olmadı mı hava alıyor. Hava alsa iyi bir şey, yani hiçbir şey almıyor; cehennemi boyluyor.

Demek ki Peygamber Efendimiz kabir ehline selam verirdi.

Neden?

İnsanlar ölünce yok olmuyor da ondan. İnsanlar ölünce vücutlarının vazifesi bitiyor, ruh bâki. Kabirlere vücutlar hürmeten konuluyor. İnsanoğlu muhterem bir varlık olduğundan, ayaklar altında kalmıyor, kabristana konuluyor. Kabirde de hürmet görüyor. Kabirde de eza görür. Kabrin üstüne çıksan, zıplasan, bassan ezalanır. Hürmet edeceksin! Müslümanın ölüsüne de dirisine de hürmet edilir.

"Hocam bizim orada yol açtılar, kabristana uğrattılar, hepsini kazıdılar götürdüler."

O senin ve benim vefasızlığımdan. İngiliz, Haydarpaşa'nın yanındaki ölülerini, etrafı duvar çevirmiş öyle güzel koruyor ki… Alman, Münih'de kendi ölülerinin mezarlarını öyle güzel koruyor ki... Yol öbür taraftan geçsin. Yol sonradan yapılmış, bu kabir buraya daha önceden yapılmış, öbür taraftan geçsin. Sapanca gölünün aşağısından yeni ekspres yol gidiyor, İtalyanlar yolun güzergâhını çiziyor. Üç tane tarihi mezarlığa, bütün mezarlıkları devirdiler geçtiler. Dedim ki belediye reisine;

"Böyle şey olur mu?"

"Ne yapayım hocam" diyor, kaç defa ilan verdim ahaliye, ölüleri olanlar gelsin, fikrini söylesin, bilmem ne... kimse ilgilenmiyor." diyor.

Efendimiz kabirden geçerken es-selâmu aleyküm diyor. Sen kendi ananın, babanın kabrini korumuyorsun. Eyüb'ün öbür tarafında gecekondular dolmuş kabirlere.

Burası sahipli; sen sahipli yere nasıl gelir de gecekondu yaparsın? Burada kabir vardı.

"Olsun, kemiklerini toplarım, atarım çöp tenekesine, ben de burada gecekondumu yaparım, yatarım."

Yatarsın ama âhirette çekersin.

Kâne izâ marida ehadün min ehli beytihî nefese aleyhi bi'l-mu'avvizâti.

Hz. Âişe validemizden, -mübarek Hz. Âişe anamız biraz tıpla ilgiliydi, Allah şefaatine erdirsin- diyor ki;

"Peygamber Efendimiz'in aile efradından birisi hastalandığı zaman onlara mu'avvizâtı okur üflerdi Efendimiz."

"Vay, okur üfler miydi?"

Ya, vay, okur üflerdi, ne haber?

E üfürükçü müydü?

Üfürmek var da ondan. Kulhuvellâhu ehad, Kul eûzu bi-rabbi'l-felak, kul eûzu bi-rabbi'n-nâs, bunlara muavvizât sureleri denir. Bunların sevabı, fazileti, tesiri çoktur. Bu Fâtiha'nın da tesiri çoktur. Öteki sûrelerin de tesiri çoktur. Bunları okurdu, okuduktan sonra üflerdi. O nefesin bereketine hasta iyi olurdu. Olur, yine iyi olur.

"Hocam gazetelerde okuyoruz, hani üfürükçüler varmış da, bilmem polis takip ediyormuş da…"

Parayla yapıyorlar, istismar ediyorlar da ondan. Yani yoksa dua etmek yasak olduğundan değil.

Kim yasak edebilir Resûlullah'ın uygun dediği bir şeyi?

Kimse yasak edemez. Dua yasak değil, okumak üflemek yasak değil de, istismar ediyorlar, halkın parasını sızdırıyorlar diye halkı korumak için yapılan bir şey. Yoksa Allah rızası için, git bir hoca amcaya, git bir hacı amcaya, git bir ak sakallı mahallendeki kimseye, git bir yaşlı teyzeye, mübarek teyzeye;

"Ben rahatsızım, başım ağrıyor, bir dua ediver bana." de, bak nasıl geçer.

Allah rızası için oldu mu zaten o mübareklerin bazıları böyle "ocaklı" oluyorlar, "el almış" oluyorlar da;

"Allah rızası için yaparız, hediye kabul etmeyiz, almayız." diyorlar, tabii duası o zaman geçiyor.

Demek ki dua etmek, okumak, okuduktan sonra üflemek de var.

Tabii bazı insanlar dinimize düşman olduğu için işi büyütüyorlar, biraz da mübalağalandırıyorlar. Karikatüristler hemen bir çıplak kadın resmi, hoca ağzından tükürükler damlayarak yanaşmış sakalıyla, göğsünün üstüne, eski yazı bir şeyler yazıyor.

Tabii bu da işin hınzırlığı... Değil mi yani?

Düşman göstermek, kötü göstermek için karikatürcü, kalem elinde istediğini yazıyor. Âhirette hesabı var ama bu dünyada işte aldananlar aldanıyor.

Kâne izâ meşâ lem yeltefit.

"Efendimiz yolda yürürken sağa sola bakmazdı, meyletmezdi; dosdoğru yürürdü." Arkasına da bakmazdı, sağa sola da bakmazdı, dosdoğru yürürdü.

Millet şimdi ellerini arkasına kavuşturuyor, bir yandaki cama bakıyor, bir soldaki balkona bakıyor, bir öbür tarafa bakıyor, bir beri tarafa bakıyor. Yürürken boyu kadar günaha gire gire öyle gidiyor.

Efendimiz nasıl giderdi?

Dosdoğru giderdi. Sağa sola meyletmeden, bakmadan giderdi.

Allah bizi ona en güzel şekilde ittiba edenlerden eylesin.

Fâtiha-ı şerîfe mea'l-Besleme.

Sayfa Başı